แม่ค้ากุชชี่จอมสตอมาสารภาพความจริงทั้งหมดแล้ว

กราบขออภัยทุกท่าน ตั้งแต่เที่ยงคืนวันนี้จะไม่มาอีกแล้วค่ะ

ขอโทษทุกๆท่านเลยค่ะ

เป็นเรื่องที่งงได้อีก คุณถ่ายภาพลงหนังสือด้วยหรอ
"ระหว่างนั้นได้งานถ่ายภาพกับหนังสือฉบับหนึ่ง เมื่อเสร็จงานที่สอง เค้าไม่เรียกเราไปอีก"
ดูงงดีครับเป็นโรคร้ายร่างกายคงแย่และได้งานถ่ายภาพ หรือผมอ่านไม่เข้าใจ งง

บ้านคุณจะโดนยึดแม่คุณเลยให้มาช่วยค่ำ แต่แม่ขับรถป้ายแดง และมีแต่แหวนปลอม เพราะของจริงแม่ไปจำนำหมดแล้ว เอาไปซื้อรถ??
หรือ ผมงงตัวผมเอง

เอาเป็นว่า แนะนำนะครับ ไปออก "ตีสิบ" ดีกว่า เรื่องราวคุณ น่าสนใจดีเรสติ้ง สัปดาห์นั้น คงสูงน่าดู

เอ่อ... มันยาวมากเลยค่ะ อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง รู้สึกมันมีแต่น้ำ ไม่มีเนื้อ

เอาเป็นว่าถ้ารู้ตัวว่าผิดแล้ว ตัวคุณเองก็กำลังมีเคราะห์กรรมติดตัวอยู่ ก็คิดกลับตัวกลับใจซะใหม่นะคะ อย่าได้หลอกลวงใครๆอีก มันบาป นี่อาจจะเป็นเหตุให้ชีวิตคุณมีแต่เรืี่องเลวร้ายอยู่ตลอดเวลาก็ได้นะ

สงสัยอีกอย่าง แล้วคุณเีริ่มมามีแรงเดินได้ คอยตามคอยหนีแม่ ขึ้นโรงพัก อะไรได้ตั้งแต่ตอนไหนอะ?? แล้วพิมพ์ยาวๆนี่ เหมื่อยป่าวคะ?? โอ๊ย งง??

เอาเป็นว่าดูแลรักษาตัวเองดีๆนะคะ ชีวิตที่เหลืออยู่ก็ทำความดีให้มากๆนะคะ จะได้เกิดมาไม่สับสนอย่างนี้อีกค่ะ :confused:

สารภาพความจริงแล้วก็ดีค่ะ เอาเวลาไปรักษาตัวเองดีกว่า เข้าวัดบ้าง เผื่อจะดีขึ้น

ขอบคุณนะคะ ที่มาชี้แจง
ต่อไปนี้ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ และก็
อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยนะคะ

ฝนเชื่อเสมอว่า ทำดี ได้ดี
ทำชั่ว ได้ชั่ว อยู่ที่เราจะเลือกทำ
ฝนเชื่อว่าไม่มีใครดี เพอเฟ็คไปเสียทุกอย่าง
แต่ถ้าทำผิดแล้ว สำนึกผิดจริงๆ ก็น่าให้อภัยนะคะ

ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ :)

แปะ แปะ แปะ ...

รายการ แฟ้มบุคคล ขอปรบมือให้ :)

ตกลงว่านี่เรื่องจริงแล้วใช่มั๊ยคะ ว่าแต่หลักฐานที่แนบมามีแต่เรื่องของคุณพ่อทั้งนั้นเลย ยังไม่มีอะไรที่พิสูจน์ได้เลยค่ะว่าคุณเป็นโรคนี้จริง ๆ หรือว่ายังมีอะไรที่ปิดบังอยู่รึเปล่าแต่ช่างเถอะค่ะ เพราะจริง ๆ เราก็ไม่ได้เชื่อคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว(โดยเฉพาะเรื่องลูก)ยังไงก็ตามถ้าคุณสารภาพผิดก็ดีแล้ว แต่ขออย่าให้ทำอย่างนี้อีกอย่าเอาความสงสารไปหลอกลวงความรู้สึกคนอื่นอีกเลยนะคะ ใช้เวลาที่เหลืออยู่ คิดดี พูดดี ทำดี แล้วสิ่งดี ๆ จะกลับคืนไปสู่คุณค่ะ

คนมุงเยอะแยะอีกแร้ว อิอิ กั้น สังกะสีเก็บค่าดูคนละบาท ได้หลายแสนแน่เรย

เป็นกำลังใจให้ คุณอ้วน นะคะ ขอเป็น1 เสียงที่อโหสิให้ค่า เพราะ ผิดแล้วกล้ายอมรับ ตอนแรกที่เรายังไม่กระจ่างก่อนที่คุณพี่สุ...จะมาเม้นท์ เราก็แอบเห็นใจและเป็นห่วงนะ แต่พอรู้บางอย่างก็เคืองนิสๆ อ่า แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรระ ^^

และที่เทอยอมรับก็ยังดีกว่า ไม่ยอมรับ อะค่ะ สังคมย่อมอภัยให้อยู่แล้ว แต่โชคชะตานี่ เล่นตลก กะคน ได้ จริงๆ

ยังไงก็ ขอให้ใช้เวลาที่เหลือสร้างความสุขให้ตัวเอง มากๆนะคะ ทำบุญๆๆ

แหะๆ. . .ยาวอ่ะคะ ปวดตา. . . .มีแบบย่อๆไม๊อ่ะคะ

เป็นกำลังใจให้แล้วกันนะคะ ถ้าเรื่องทั้งหมดคือเรื่องจริง คนเราคงอยู่ได้ด้วยกำลังใจจากคนแปลกหน้าใช่ไม๊คะ??:p

อ่านจนง่วงเลย...ถ้าเรื่องที่เล่ามาเป็นความจริงทั้งหมด เราว่าชีวิตคุณเศร้ามากพอแล้ว
อย่าให้มันเศร้าไปกว่านี้เลย เราขอให้คุณหมูอ้วนลองคิดทบทวนใหม่ แก้ไขในสิ่งผิด
ทำตัวใหม่ที่เป็นประโยชน์กับผู้อื่น ในเวลาที่เหลืออยู่ดีกว่า :)

.
.
.

ไม่ว่าจริง ไม่จริงอย่างไร แต่รู้สึกว่าคุณค่อนข้างสับสน หาทางออกไม่ได้ในชีวิต อยากแนะนำให้ไปปฏิบัติธรรม(ถ้าพอจะไปได้นะคะ) หรือซื้อ CD วิธีปฏิบัติธรรมมาลองทำเองที่บ้านก็ได้ค่ะ อาจจะไม่ได้ช่วยให้เรื่องราวเลวร้ายน้อยลงแต่ก็น่าจะช่วยอะไรๆได้บ้าง อย่างน้อยก็สงบขึ้นค่ะ

ขอบคุณที่คุณรู้สึกสำนึกในความผิด และกล้าออกมาพูดสิ่งที่ตัวเองทำผิดไป
เรื่องเลวร้ายมันเกิดขึ้นได้กับทุกคนนะคะ ปัญหาก็ต้องมีไว้แก้ ถ้าคุณผ่านมันไปได้และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน
เมื่อคุณย้อนกลับมาดู คุณก็จะรู้สึกภูมิใจในตัวเองทีเดียวนะคะ

คนใน SBN พร้อมจะช่วยคนที่มีความจริงใจ ไม่ได้เข้ามาเพื่อหวังกอบโกยผลประโยชน์ของตัวเองหรอกค่ะ
สังคมเราอยู่แบบรักกัน ช่วยเหลือดูแลกัน ให้อภัยกัน เรามีน้ำใจให้กันเสมอ เมื่อมีคนในบ้านเราเดือดร้อนจริงๆ นะคะ

เชื่อว่าถ้าคุณหมูอ้วนต้องการความช่วยเหลือ ก็มีเพื่อนๆ พร้อมจะช่วย แต่พึงระลึกไว้เสมอว่า
เมื่อคุณจริงใจกับเรา เราก็จริงใจกับคุณค่ะ ปัญหามีไว้แก้ก็จริง แต่ไม่ได้มีไว้แก้คนเดียวค่ะ
ไม่มีใครบอกว่าปัญหาของใครก็ของมัน แต่ปัญหาเป็นของทางออกค่ะ เมื่อใดมีปัญหาก็ต้องมีทางออก

ขอให้โชคดีนะคะ อนาคตของคุณอยู่ที่ปัจจุบันที่คุณเป็น
ปัญหาภูมิหลังทางครอบครัวมันก็เป็นอดีตที่คุณควรจำไว้เป็นบทเรียน และอย่าโทษตัวเองว่าทำไมต้องเกิดมาเจอเรื่องแบบนี้
แต่ขอให้ยกย่องตัวเองที่ได้เกิดมาเจอเรื่องแบบนี้ และสามารถผ่านมันไปได้นะคะ

คนที่ทำผิดแล้วยอมรับผิด ย่อมมีคนให้อภัยเสมอ ขอแต่เพียงว่าเราไม่ทำ
ผิดซ้ำซากแล้วกันนะคะ หาหนังสือธรรมมาอ่านบ้าง เพื่อที่เราจะได้ปลงบ้าง
มนุษย์ทุกคนเกิดมามีกรรมเป็นของตัวเองอยู่แล้วขึ้นอยู่ว่ามากน้อยแค่ใหน แล้วแต่บุคคลนั้น
ยังไงก็ตามก็ขอบุญกุศลที่เราได้สะสมมาให้คุณอนูโมทนาบุญรับเอานะคะ เพื่อชีวิตคุณจะได้
มีแสงสว่างบ้าง ขอเอาใจช่วยให้คุณและคนที่คุณรักทุกคน มีความสุขนะคะ

ขอแนะนำนะคะ ว่า ควรจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ ทำความดี กรรมจะไม่ติดตามไปชาติหน้าน่ะค่ะ ทำบุญ ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้คนอื่นเดือนร้อน ไม่งั้นก็ต้องเจอแบบนี้ ทุกๆ ชาติ ไป

แล้วมีตอนไหนที่คุณแม่อยากเห็นหลาน เลยต้องท้องละคะ หรือว่าเราหลุดประเด็นนี้ไป หรือว่าไม่ท้องแล้ว หรือท้องแต่ไม่ได้พูดถึง แล้วแม่ไม่ชอบสามี จะอยากมีหลานไปทำไมคะ งง งง งงแล้วงงอีก พยายามทำความเข้าใจเรื่องที่เขียนมา แต่ไม่เข้าใจแฮะ สรุปว่าแปลก!

คนดี ชอบแก้ไข
คนเหลวไหล ชอบแก้ตัว
ขอให้คุณพยายามคิดดี ทำดี แล้วชีวิตคุณจะเจริญนะคะ

Quote:

---

Originally Posted by muouan

เรามาโพสท์ในห้องนี้ นึกว่าจะดูรู้ว่าของแท้ เพราะเราก็ไม่กล้านำของปลอมมาลงเด็ดขาด เราขายกระเป๋าทุกเดือน ใบจิมมี่ชู เราก็บอกลูกค้า

ตรงๆ และได้ราคาไม่เท่าที่ตั้งไว้ ลดไปพันนึงล่ะ

และที่บอกท้อง จริงๆไม่ท้องหรอกค่ะ ขอโทษนะคะที่สตอ เพราะเราอยากมีเงินตั้งตัว ไม่รู้คิดอะไร แต่ตอนนั้นหิวจริงๆ แฟนไม่รู้หรอก แค่

ค่ายาเค้ายังไม่ซื้อเลยกล่องละพัน

ประเด็นคือ เราเป็นเรายอมรับ พี่เป็นเราก็ยอมรับ เราขออภัยทุกท่านที่ทำให้เสียเวลามาพิมพ์ และเสียความรู้สึก เราไม่อยากโกหกอีกแล้ว แต่

เมื่อลงชื่อเรา รุ่งขึ้นมีเพื่อนเราโทมาถาม ป่านนี้กระจายไปหมดแล้ว
เราโทหาอาเขย เค้าอยู่สวนนะคะไม่ใช่เรา ซึ้งใจอามาก และอาได้โอนเงินมาส่วนนึงแล้ววันนี้

ท้ายนี้ ขอโทษทุกท่าน โดยเฉพาะคุณหมอที่อยากช่วย แต่เราไม่อยากเจาะเลือดและนึกถึงวันนั้นอีก รวมทั้งคุณสุ ขอโทษมากๆทั้งคู่ และทุก

คนค่ะ
และขอบคุณทุกท่านที่เข้าใจค่ะ อย่าให้กระทู้ยาววอีกเลยเพราะคนเลวอย่างเราค่ะ
ถ้าอยากด่าหรืออะไร อีเมล์มาด่าเถอะค่ะ

---

ขอตอบให้ตรงที่สุด เพื่อคุณ muoun จะได้ไม่หลงประเด็นอีกนะคะ ข้อความอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง

จริงๆ แล้ว คุณ muouan ไม่จำเป็นต้องสาธยายถึงความลำบากทุกข์ยากในชีวิตออกมาให้เพื่อนๆ ได้เห็นอย่างนี้หรอกค่ะ เพราะมันผิดประเด็นไปมากๆ

อยากให้คุณ muouan เข้าใจให้ตรงประเด็น สิ่งที่ทุกคนต่อว่ากัน เพื่อนๆ ในนี้ ไม่ได้ว่าเรื่องที่ว่าคุณป่วย แต่ต่อว่าเรื่องที่คุณมาหลอกลวงว่าท้อง เพื่อจะได้โก่งราคาขายสูงๆ ซึ่งเป็นการโกหก หลอกลวง (ถ้าคุณสังเกตดีๆ ทุกคนมีแต่สงสัยเรื่องที่คุณท้องเท่านั้น ไม่ได้สงสัยเรื่องที่คุณป่วย ส่วนมากก็จะถามว่า ถ้าป่วยแล้วท้องทำไม ท้องได้ยังไง)

ซึ่งคุณก็ออกมายอมรับแล้วว่าโกหกเรื่องท้องในกระทู้นี้ และขอโทษผู้ที่เกี่ยวข้องแล้ว เรื่องในเวปนี้ก็น่าจะจบลงแค่นี้ค่ะ

ตอนนี้คุณก็น่าจะเข้าใจแล้ว ว่าคุณได้พลาดไปที่คุณโกหก และที่เรื่องมันยาวเหยียดไปถึงการขุดคุ้ยหลายเรื่อง เพราะคุณพยายามแถต่อ พยายามแก้ตัว ตั้งแต่กระทู้ที่แล้ว จริงๆ แค่ออกมายอมรับว่าไม่ได้ท้อง เรื่องก็จะจบลงง่ายๆ แล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงการป่วยของคนในครอบครัวของคุณเลยก็ได้ค่ะ

อยากจะแนะนำว่า หากคุณไม่อยากพูดเรื่องครอบครัวของตัวเองในที่สาธารณะจริงๆ คุณก็ไม่ต้องพูดก็ได้ค่ะ แต่นี่เป็นตัวคุณเอง ที่โพสลงเวปสาธารณะด้วยตัวเอง ผลมันก็เป็นไปอย่างที่เห็น

สำหรับในกระทู้นี้ คุณสามารถลบเรื่องการป่วย และเรื่องแย่ๆ ที่คุณไม่อยากพูดถึงออกได้ เหลือไว้เพียงคำขอโทษที่คุณโกหกว่าท้องก็พอค่ะ เพราะนั่นคือประเด็นที่ทุกคนในเวปสงสัย เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกันค่ะ

Meesook เชื่อว่าคุณไม่สบายจริงๆ และเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณ และชื่นชมที่คุณพยายามหาเงินมาตลอดและไม่เคยเห็นว่าขอรับบริจาค แต่ไม่เห็นด้วยกับการหาเงินที่ไม่จริงใจแบบที่คุณทำมาเลย

เรื่องที่ว่าคุณป่วย และไม่มีเงินนั้น ทุกคนพร้อมที่จะช่วยเหลือ หากคุณเพียงแต่ขอรับน้ำใจด้วยความจริงใจ ไม่หลอกลวงเท่านั้น

แต่ก็ต้องบอกตรงๆ ว่าหากจะมาขอรับบริจาคตอนนี้ ก็คงจะยากซักนิด เพราะคุณเพิ่งโกหกคำโตมาก่อน แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ค่ะ แต่ว่าคุณไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น เราก็เข้าใจ


แต่ตอนนี้คุณก็น่าจะได้บทเรียนเรื่องผลของการโกหกแล้วนะคะ ก็ไม่เป็นไร เก็บเป็นประสบการณ์ แต่ก็ไม่ต้องไปเศร้ามากกับชีวิต เพราะเศร้าไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่เราเอาอดีตมาเป็นบทเรียน เพื่อกำหนดอนาคตตัวเองได้ค่ะ

ที่จะเขียนนี้ ไม่ได้จะซ้ำเติม หรือเยาะเย้ยอะไร แต่อยากให้คุณเข้าใจความจริงของชีวิต - ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่ความซวยค่ะ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะคุณทำเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณติดเชื้อ เรื่องที่การป่วยของคุณเป็นที่รับรู้ในวงกว้าง หรือเรื่องที่คุณถูกต่อว่าอยู่ในเวปนี้ ทุกเรื่องเกิดขึ้นจากการกระทำของตัวคุณเองทั้งหมด

เพราะฉะนั้น ในทางกลับกัน หากคุณทำแต่เรื่องดีๆ สิ่งดีๆ ก็จะเข้ามาหาคุณ ค่ะ

ต่อไปนี้คุณควรจะมุ่งเน้นสร้างความดีเข้าหาตัวนะคะ แค่ไม่ทำความชั่ว ก็เป็นมงคลแก่ตัวแล้วค่ะ

ขอให้มองชีวิตในแง่ดี ว่าอย่างน้อย คุณยังมีสามี และพ่อที่เข้าใจ (บางคนที่ป่วย และจน แล้วไม่มีใครเลยก็มีเยอะนะคะ) โชคดีที่สามีคุณไม่ได้ติดเชื้อไปด้วย ชีวิตคุณก็ยังดี ที่มีโอกาสเปิดร้าน และยังมีช่องทางดำเนินชีวิตไปได้ด้วยความสุจริต ขอให้มองในจุดนี้ไว้นะคะ และรักษาสิ่งดีๆ นี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

และหากคุณอโหสิกรรมให้คุณแม่ได้ โดยไม่คิดแค้นอะไร ก็จะเป็นเรื่องดีที่สุด ที่จะตัดกรรม ไม่ให้ติดตามคุณไปค่ะ

Meesook ขออวยพรให้คุณมีชีวิตที่ดีๆ ค่ะ หากต้องการความช่วยเหลืออะไร ติดต่อมาได้ค่ะ

Meesook มีหนังสือสวดมนต์ และหนังสือธรรมะง่ายๆ ที่ใช้ได้ในชีวิตประจำวันอยู่หลายเล่มเหมือนกัน หากคุณอยากได้ ก็ติดต่อมาทาง PM ได้ค่ะ เอาไปอ่านเล่นๆ จิตใจก็อาจจะสงบลง และมีสติขึ้นได้ค่ะ

ป.ล. สำหรับเพื่อนสมาชิกผู้ใจดีทั้งหลาย ไม่จำเป็นต้องเยาะเย้นถากถางคุณ muouan อีกน่าจะดีกว่านะคะ เพราะเธอก็ได้สารภาพแล้วว่าเธอโกหกเรื่องท้อง ซึ่งก็น่าจะพอแล้วสำหรับพวกเรา เพราะเป็นเรื่องเดียวที่เกี่ยวกับเวปนี้ค่ะ เรื่องอื่นๆ เป็นเรื่องของเธอ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอทำในเวปนี้ค่ะ


.

นวนิยายเรื่องนี้ ยิ่งอ่าน ถ้าจับประเด็นให้ดีๆๆสามารถทำให้รู้อะไร ถ้าใครป็นโคนัน นะค่ะ

ยิ่อ่านยิ่ง แปลก อ่านไปมา มีชีวิตอันน่าแสนรันทดแบบนี้ด้วยเนาะ คิดว่าจะมีแต่หนูน้อย เคอิโงะ

แนะนำให้เข้า วัด ปล่อยๆๆๆนะค่ะ เพื่อจะได้มีสมาธิ และก็ได้บุญเยอะๆๆต่อชีวิตช่วงสุดท้ายของคุณ
ขอให้คุนโช๕ดี นะค่ะ

เราเป็นอีกคนนึงที่อ่านมาตั้งแต่กระทู้แรก
ถ้าคุณยอมรับว่าผิดและรู้จัก "แก้ไขไม่ใช่แก้ตัว"
เราว่าทุกๆคนก็พร้อมจะให้อภัยนะคะ
ใช้เวลาที่เหลือของคุณให้มีค่าที่สุดเถอะค่ะ
อยู่กับคนที่คุณรักให้ได้นานที่สุด
ทำทุกอย่างที่คุณอยากทำให้คนที่คุณรักมีความสุขเถอะค่ะ
อย่ามาเสียเวลานั่งเล่าประวัติคุณอีกเลย
เราก็ไม่แน่ใจนะว่าคุณจะเล่าทำไม
เพราะถ้าเป็นเรา เราคงไม่ทำแบบคุณ
ยังไงก็ขอให้โชคดีนะคะ

Quote:

---

Originally Posted by Meesook

ขอตอบให้ตรงที่สุด เพื่อคุณ muoun จะได้ไม่หลงประเด็นอีกนะคะ ข้อความอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง

จริงๆ แล้ว คุณ muouan ไม่จำเป็นต้องสาธยายถึงความลำบากทุกข์ยากในชีวิตออกมาให้เพื่อนๆ ได้เห็นอย่างนี้หรอกค่ะ เพราะมันผิดประเด็นไปมากๆ

อยากให้คุณ muouan เข้าใจให้ตรงประเด็น สิ่งที่ทุกคนต่อว่ากัน เพื่อนๆ ในนี้ ไม่ได้ว่าเรื่องที่ว่าคุณป่วย แต่ต่อว่าเรื่องที่คุณมาหลอกลวงว่าท้อง เพื่อจะได้โก่งราคาขายสูงๆ ซึ่งเป็นการโกหก หลอกลวง (ถ้าคุณสังเกตดีๆ ทุกคนมีแต่สงสัยเรื่องที่คุณท้องเท่านั้น ไม่ได้สงสัยเรื่องที่คุณป่วย ส่วนมากก็จะถามว่า ถ้าป่วยแล้วท้องทำไม ท้องได้ยังไง)

ซึ่งคุณก็ออกมายอมรับแล้วว่าโกหกเรื่องท้องในกระทู้นี้ และขอโทษผู้ที่เกี่ยวข้องแล้ว เรื่องในเวปนี้ก็น่าจะจบลงแค่นี้ค่ะ

ตอนนี้คุณก็น่าจะเข้าใจแล้ว ว่าคุณได้พลาดไปที่คุณโกหก และที่เรื่องมันยาวเหยียดไปถึงการขุดคุ้ยหลายเรื่อง เพราะคุณพยายามแถต่อ พยายามแก้ตัว ตั้งแต่กระทู้ที่แล้ว จริงๆ แค่ออกมายอมรับว่าไม่ได้ท้อง เรื่องก็จะจบลงง่ายๆ แล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงการป่วยของคนในครอบครัวของคุณเลยก็ได้ค่ะ

อยากจะแนะนำว่า หากคุณไม่อยากพูดเรื่องครอบครัวของตัวเองในที่สาธารณะจริงๆ คุณก็ไม่ต้องพูดก็ได้ค่ะ แต่นี่เป็นตัวคุณเอง ที่โพสลงเวปสาธารณะด้วยตัวเอง ผลมันก็เป็นไปอย่างที่เห็น

สำหรับในกระทู้นี้ คุณสามารถลบเรื่องการป่วย และเรื่องแย่ๆ ที่คุณไม่อยากพูดถึงออกได้ เหลือไว้เพียงคำขอโทษที่คุณโกหกว่าท้องก็พอค่ะ เพราะนั่นคือประเด็นที่ทุกคนในเวปสงสัย เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกันค่ะ

Meesook เชื่อว่าคุณไม่สบายจริงๆ และเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณ และชื่นชมที่คุณพยายามหาเงินมาตลอดและไม่เคยเห็นว่าขอรับบริจาค แต่ไม่เห็นด้วยกับการหาเงินที่ไม่จริงใจแบบที่คุณทำมาเลย

เรื่องที่ว่าคุณป่วย และไม่มีเงินนั้น ทุกคนพร้อมที่จะช่วยเหลือ หากคุณเพียงแต่ขอรับน้ำใจด้วยความจริงใจ ไม่หลอกลวงเท่านั้น

แต่ก็ต้องบอกตรงๆ ว่าหากจะมาขอรับบริจาคตอนนี้ ก็คงจะยากซักนิด เพราะคุณเพิ่งโกหกคำโตมาก่อน แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ค่ะ แต่ว่าคุณไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น เราก็เข้าใจ


แต่ตอนนี้คุณก็น่าจะได้บทเรียนเรื่องผลของการโกหกแล้วนะคะ ก็ไม่เป็นไร เก็บเป็นประสบการณ์ แต่ก็ไม่ต้องไปเศร้ามากกับชีวิต เพราะเศร้าไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่เราเอาอดีตมาเป็นบทเรียน เพื่อกำหนดอนาคตตัวเองได้ค่ะ

ที่จะเขียนนี้ ไม่ได้จะซ้ำเติม หรือเยาะเย้ยอะไร แต่อยากให้คุณเข้าใจความจริงของชีวิต - ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่ความซวยค่ะ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะคุณทำเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณติดเชื้อ เรื่องที่การป่วยของคุณเป็นที่รับรู้ในวงกว้าง หรือเรื่องที่คุณถูกต่อว่าอยู่ในเวปนี้ ทุกเรื่องเกิดขึ้นจากการกระทำของตัวคุณเองทั้งหมด

เพราะฉะนั้น ในทางกลับกัน หากคุณทำแต่เรื่องดีๆ สิ่งดีๆ ก็จะเข้ามาหาคุณ ค่ะ

ต่อไปนี้คุณควรจะมุ่งเน้นสร้างความดีเข้าหาตัวนะคะ แค่ไม่ทำความชั่ว ก็เป็นมงคลแก่ตัวแล้วค่ะ

ขอให้มองชีวิตในแง่ดี ว่าอย่างน้อย คุณยังมีสามี และพ่อที่เข้าใจ (บางคนที่ป่วย และจน แล้วไม่มีใครเลยก็มีเยอะนะคะ) โชคดีที่สามีคุณไม่ได้ติดเชื้อไปด้วย ชีวิตคุณก็ยังดี ที่มีโอกาสเปิดร้าน และยังมีช่องทางดำเนินชีวิตไปได้ด้วยความสุจริต ขอให้มองในจุดนี้ไว้นะคะ และรักษาสิ่งดีๆ นี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

และหากคุณอโหสิกรรมให้คุณแม่ได้ โดยไม่คิดแค้นอะไร ก็จะเป็นเรื่องดีที่สุด ที่จะตัดกรรม ไม่ให้ติดตามคุณไปค่ะ

Meesook ขออวยพรให้คุณมีชีวิตที่ดีๆ ค่ะ หากต้องการความช่วยเหลืออะไร ติดต่อมาได้ค่ะ

Meesook มีหนังสือสวดมนต์ และหนังสือธรรมะง่ายๆ ที่ใช้ได้ในชีวิตประจำวันอยู่หลายเล่มเหมือนกัน หากคุณอยากได้ ก็ติดต่อมาทาง PM ได้ค่ะ เอาไปอ่านเล่นๆ จิตใจก็อาจจะสงบลง และมีสติขึ้นได้ค่ะ

ป.ล. สำหรับเพื่อนสมาชิกผู้ใจดีทั้งหลาย ไม่จำเป็นต้องเยาะเย้นถากถางคุณ muouan อีกน่าจะดีกว่านะคะ เพราะเธอก็ได้สารภาพแล้วว่าเธอโกหกเรื่องท้อง ซึ่งก็น่าจะพอแล้วสำหรับพวกเรา เพราะเป็นเรื่องเดียวที่เกี่ยวกับเวปนี้ค่ะ เรื่องอื่นๆ เป็นเรื่องของเธอ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอทำในเวปนี้ค่ะ


.

---

^
^
^

เห็นด้วยอย่างยิ่งคะ และนับจากนี้ก็ขอให้คุณอ้วนทำความดีไว้เยอะๆนะคะ เพื่อสร้างบุญบารมีให้กะตัวเอง และมันก็จะป้องกันให้เราคะ........ นับจากนี้ขอให้ชีวิตดีขึ้นๆ นะคะ มีกำลังใจพร้อมสู้กับเรื่องราวต่างๆคะ

ตอนนี้คุณไม่มีภาระที่จะดูแลใครใช่ไม๊คะ มีเพียงคุณพ่อ สามี และก็คุณ สามคนน่าจะไม่มีใครห่วงข้างหลัง แนะนำให้ไปที่
http://web.nkc.kku.ac.th/manit/watromphothitham.htm

รายละเอียดคงมีพร้อมอยู่แล้วค่ะ เราไปมาหลายรอบแล้ว หลวงพ่อท่านมีเมตตามาก เราไปโดยไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายนะคะ จะอยู่เป็นอาทิตย์ก็ได้นะคะ ตอนเช้าฟังธรรมจากหลวงพ่อ ทานอาหารซึ่งทางแม่ครัวของทางวัดจัดเตรียมไว้ให้แบบบุฟเฟ่ อาหารเที่ยงเราก็ห่อไว้ถ้าเราต้องการจะทานอีก หาปิ่นโตไปตักไว้ค่ะ เย็นเรามีอะไรก็ทำทานได้ ท่านไม่ได้ให้ถืออดขนาดนั้นนะคะ ต้มมาม่าหรือผัดผัก อะไรเราพอมีก็ทำทานได้ค่ะ ไม่มีอะไรขอกับใครก็ได้ ที่วัดมีที่พักให้ส่วนตัว บ้านเป็นหลัง ๆ เพราะฆราวาสไปสร้างไว้เพื่อปฏิบัติธรรม และเวลาเค้าไม่อยู่จะให้กุญแจทางวัดไว้ ให้คนอื่นไปพักได้
ทีนั่นสงบ ร่มเย็น เย็นใจ สบาย ทุกคนที่นั่นคือ กัลยาณมิตร เข้าหาใครก็ได้ จะได้รับความสะดวกไม่เลือกชั้น วรรณะ เข้าไปที่นั่นจะเสมอภาคกัน และเราจะรู้ว่าสวรรค์บนดินมีจริง(ความคิดเห็นส่วนตัว)

ภาระกิจประจำวัน

6-7 โมง เข้าลานธรรม รับธรรมะจากหลวงพ่อ
รับประทานอาหาร ห่อกลับกุฎิ(บ้านพัก)ในกรณีที่จะทานเที่ยง
พักผ่อนตามอัธยาศรัย กวาดเก็บ ดายหญ้าที่พัก อ่านหนังสือ พักใจ พักกาย ทำใจให้ว่างปล่อยวาง
18.00 น. - 19.00 น. เข้าลานธรรมรับธรรมะ
พักผ่อน

ธรรมะของหลวงพ่อจะไม่เหมือนที่อื่น ท่านสอนแต่เราปฏิบัติได้ สอนง่าย ๆ ทำง่าย ๆ ทำให้เราสว่างขึ้น ปลงได้เยอะนะ กับชีวิต ทุกคนสามารถไปได้ค่ะ ถือว่าไปพักผ่อน ไปเที่ยวก็แล้วกัน บรรยากาศดีมากเลยนะคะ ไม่จำเป็นต้องใส่ชุดขาว แต่ขอว่าอย่าสีฉูดฉาดก็แล้วกันค่ะ เพราะมันไม่เหมาะเท่าไหร่ ถ้าได้ชุดขาวก็เรียบร้อยดีค่ะ สีน้ำตาลก็ได้นะคะ

ก็ขอบอกบุญสำหรับทุกท่านนะคะ เพื่อน ๆ ชาว sbn ลองไปดูนะคะ ไม่เสียหายหรอกค่ะ ธรรมะหลวงพ่อสบาย ๆ อยู่ที่ใจค่ะ ใจว่าง ปล่อยวาง สบายๆๆๆๆ นิพพานอยู่แล้ว เกิดดับในตัวมันเองค่ะ

ที่สำคัญ.........วัดของหลวงพ่อจะไม่มีตู้รับบริจาคทั้งสิ้น และไม่เคยขอรับบริจาคจะสร้างอะไรเลย แล้วแต่จิตศรัทธาที่เราจะถวายกับหลวงพ่อเองค่ะ

ท่านคือ "พระผู้ให้"

คุณหมูอ้วนพอจะเข้าใจแล้วนะคะ มองไปข้างหน้าเอาอดีตมาเป็นบทเรียน ทำดีต่อไปย่อมได้ดีในภายหน้าค่ะ สู้ ๆ ค่ะ

Quote:

---

Originally Posted by muouan

จบไม่จบ ด่าแล้วแต่ทุกท่านค่ะ

ก่อนอื่นไปดูลิ้งค์เลยค่ะ

http://www.zabzaa.com/uppic/iz/5wkgd.jpg
http://www.zabzaa.com/uppic/ia/a4zd2.jpg
http://www.zabzaa.com/uppic/ij/j0yd3.jpg
http://www.zabzaa.com/uppic/io/oygd4.jpg
http://www.zabzaa.com/uppic/ih/4r8d5.jpg
http://www.zabzaa.com/uppic/it/0thetruth.jpg

เอาล่ะค่ะ ถึงเวลาที่18มงกุฏ นางสตอเบอรี่ คนนี้ จะแถไป ต่อไปนี้จะพูดความจริงนะคะ เล่ายาวนา เเอาผ้าปิดจมูกด้วย เพราะมันเน่ามาก
ก่อนอื่น ต้องขอบอกทุกท่านเป็นครั้งที่ล้าน
ต้องขอโทษจริงๆโดยเฉพาะคุณสุ คุณหมอ และทุกท่านที่ทำให้อารมณ์เสีย ต่อไปนี้ เรื่องน้ำเน่าเรื่องจริงว่าทำไม อ้วนจึงทำแบบนี้ จะเผย

ให้ฟังค่ะ
ก่อนจะฟังช่วยไปเช็คที่เว็บพลอยและกดอีเมล์ไปหาเค้า journal_w@hotmail.com และโทไปตามเบอร์นั้นแหละ ซึ่งไม่เคยรู้จัก บอกเค้า

ก็ได้ว่าจะเสนองานให้ ถามชื่อเค้าด้วยนะคะว่า มาณวิกา รึเปล่าค่ะ มันไม่ใช่

ที่อยากพบคุณหมอเพราะตอนนี้มีปัญหากับทางบ้านค่ะ คุณหมอบอกมีเอกสารอะไรให้นำส่งอีเมล์ได้ ที่ขอปิดกระทู้เพราะลิงค์ต่างๆที่มีคน

นำมาลงมันมีชื่อเราน่ะค่ะ

ทำไม อ้วนจึงทำแบบนี้ เอาล่ะ
ความจริงคือ
เมื่อก่อน เราเซ้งร้านของชำจากแม่1แสน ดอกเดือนละ4000 และจ่ายครบ จนเมืออาการผื่นออก ไปตรวจที่ประมาณรักษาสิวใกล้บ้าน คุณ

หมอดูแล้วว่า มันไม่ปกติ รุ่งขึ้นจึงนัดไปตรวจและขออนุญาตเจาะเลือด นั่งรอ จนได้ผล คุณหมอเรียกไปในห้องและบอกผล อ้วนโทเรียกแฟน

มาเจาะ ปรากฏไม่มี และได้ไปตรวจซ้ำสองครั้งที่จุฬาหลังจากนั้นหกเดือน วันที่รู้ผลทุกคนต่างนึกว่าตรวจผิด จึงไปตรวจที่มงกุฏวัฒนะแถว

บิ๊กซี ประมาณวันที่3-5 กพ.48ไม่แน่ใจ เชื่อว่าคนในนี้สามารถเจาะประเด็นและรู้จักคนเยอะ ลองไปถามดูค่ะถึงผล เจาะทั้งคู่ ผลเหมือนเดิม

อ้วนบอกให้แฟนกลับบ้านไปซะ เพราะอย่ามามีภาระกับเรา (เราติดมาจากแฟนคนแรก)เค้าพูดว่า จะอยู่ดูแลเราตลอดไป
เมื่อตื่นขึ้นมา ก็อาการคนที่เพิ่งรู้น่ะค่ะ เข้าเน็ท ขอเบอร์โทคุณแก้ว คุณแก้วแนะนำ แต่น้ำตาก็ไม่หยุด มันต้องการใครก็ได้ที่ไม่รู้จักมาปลอบใจ

โง่จริงๆนะคะ แต่ทำไมจึงลงอีเมล์ไป เพราะหมดอาลัยตายอยากจริงๆ และมีคนแอดมาจริงๆ หลายคนที่เป็น แนะนำหลายอย่าง ตอน

นั้นcd4มี 40 ไปหาหมอครั้งแรกเป็นผู้หญิง แต่โต๊ะข้างๆโดนหมออีกคนดุเพราะไม่มาตามนัด จำแม่นว่า "คุณอยากตาบอดหรือไง" ทำให้

เราใจฝ่อมาก หมอบอกซีดีโฟร์ต่ำกว่า อยากให้รับยา แต่เราก็ขอเวลา และเดินจากจุฬาไปคลีนิคนิรนาม จากนั้นจึงตัดสอนใจเมื่อมาบ้านว่า จะ

รับยา ตัวแรกที่ได้เท่าที่จำได้คือ stocrin d4t และอะไรอีกตัวจำไม่ได้ แถมท้ายด้วยยานอนหลับอ่อนๆ ยังจำได้เลยค่ะ ว่าวันนั้น ซื้อแผ่นเอน

โดนฟินมา แล้วบอกสามีว่า ช่วยฟังหน่อยนะ ร้องเพลง "สิ่งสำคัญ" จนจบ:) และกอดคอร้องไห้กัน

ทุกทีคนที่ทานยาจะแพ้หรือดื้อเนี่ย มันต้องเป็นปี แต่พอหกเดือน เรามีอาการอาเจียน กินข้าวไม่ได้ กินน้ำไม่ได้ และคลีนิคโรคอิมมูนนี้ เปิด

เฉพาะวันอังคาร เมื่อไปถึง ไม่เจอหมอที่เคยรักษา แต่เจอหมอชายซึ่งจำชื่อได้แม่น เค้าไม่ขอเจาะอะไร ให้ยาแก้อาเจียนและแก้ไอ จำประโยค

นี้ได้ขึ้นใจว่า "เป็นเอดส์ก็แย่อยู่แล้ว ยังมาเป็นโรคลมชักอีก" วันนั้นน้ำตาไหล กลับมาทานยาก็ไม่ได้ช่วยเลย กลับมากกว่าเดิม จนทนไม่ไหว

แล้ว ในหนังสือคุณแก้วบอกถึงโรงพยาบาลคามิลเลียน จึงไปเพราะวันนั้นไม่ใช่วันอังคาร นอนโรงพยาบาล เจาะเลือดแล้วเจาะอีก กินอะไรไม่

ได้ ให้น้ำเกลือหลายอาทิตย์ น้ำหนักลดไปยี่สิบโล หมอลองเปลี่ยนยาเป็นสูตรสามค่ารักษาตอนนั้นแปดหมื่น และเนื่องจากนอนนาน เมื่อลุกจาก

เตียงไม่มีแรงเดินเลย พอกลับบ้านรู้ตัวว่าเดินไม่ได้
ใช้ก้นไถเข้าห้องน้ำ ถ้าจะขึ้นบนชักโครก สามีก็ประคองรักแร้ขึ้นมา เดินและกินไม่ได้เกือบปี แต่ระหว่างนั้นก็พยายามเดินล้ม เดินล้ม ใช้ไม้

สามขากับอีกแบบที่ทรงตัวได้ และห้าโมงเย็นของทุกวัน จะถีบจักรยานออกกำลัง
จนเมื่ออาการทานข้าวและน้ำไม่ได้มันไม่หายไปเลย จึงกลับไปจุฬาอีกครั้ง พบหมอคนเดิมและเธอตกใจมากเมื่เห็นเราในสภาพนั่งรถเข็น เมื่อ

เข้ามาถามอาการ จึงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า วันที่หมอไม่อยู่และเจอหมอผู้ชายคนนั้น ความจริงเราจะต้องเจาะแลคเตส ใครพอทราบมาอธิบาย

หน่อยนะคะ สามเดือนเจาะที เปลี่ยนยา ทดลองไปเรื่อย นั่นคือช่วงหกเดือนในปีแรก ขาไม่มีความรู้สึก มีแต่ชา จนหมอใจดีมากๆ ให้ค่ะ ให้

ยาreyataz มาหนึ่งกระปุก บอกหมอเองก็รู้สึกผิด สรุปว่า ต้องทาน reyataz stocrin norvir จากค่ายาเดือนละสามพันกว่า เป็นเดือนละ

หมื่นห้า ตอนนั้นมีบัตรเครดิตสองใบ สามีบอกจะสู้ แต่ร้านของชำค่ะ ตอนนั้นยังไม่มีพวกมินิมาร์ทต่างๆ สามีเริ่มเอาใจเรามากที่สุดเท่าที่

ชายคนนึงจะทำได้ พาไปกินบุฟเฟ่ท์ตามโรงแรม วันพ่อ วันแม่ วันเกิดพ่อแม่เรา เค้าก็ให้เราพาไป ส่วนเค้าก็ขายของอยู่ร้าน
เวลาไปซื้อยาก็ใช้บัตรรูด

ระหว่างนั้น ลืมบอกไปว่าก่อนที่จะมาทำร้าน แม่เอาบ้านหลังใหญ่ไปจำนองแบ๊งค์เพื่อออกเงินกู้ ซึ่งตามเก็บไม่ได้ซักราย และไม่ให้เราบอกพ่อ

เกรงพ่อจะหัวใจวาย เมื่อแบงค์จะยึด แม่ให้เรามาค้ำแบบกู้ร่วมอะไรเนี่ยไม่ค่อยรู้หรอกค่ะ เพื่อแม่จะได้จ่ายดอกน้อยๆ แต่เรามันอกกตัญญู

เพราะนึกถึงค่ายาและค่าซื้อของเข้าร้าน เพราะตอนนั้น มินิมาร์ทต่างๆเริ่มมาเปิดแล้ว จึงไม่สามารถทำให้แม่ แม่โกรธเพราะนึกว่าสามีบอก

ไม่ให้เราทำ ทั้งที่สามีบอกแล้วแต่เรา

จนวันนึง ความแตก แม่พาน้องหนีออกจากบ้านไป เราไปหาแม่นัดเจอกัน พาแม่ทานข้าวและให้เงินสดไว้ใช้และมาเดินห้าง แถมซื้อเบียร์ให้

อีกถาด เรื่องยาวววววว เมื่อแม่กลับมากราบเท้าพ่อ พ่อไม่ได้ตบตีแม่หรืออย่างไร คิดแต่แก้ปัญหา โดยขายบ้านหลังเล็กๆ ซึ่งแม่ให้เจ้าของ

บ้านเขียนเช็คสองล้าน ให้พ่อ อีกเจ็ดแสน แม่เก็บไว้และตัดที่สนามขายให้คนข้างบ้าน เพื่อเอาบ้านไว้
เวลาล่วงเลยจนมินิมาร์ทเต็มไปหมด ลูกค้าหาย และเราไม่สามารถจ่ายค่ายาต่อไป แฟนเครียดทุกวัน บัตรเครดิตเต็มวงเงิน ไม่มีปัญญาจ่าย

แฟนทานยาความดัน ทานๆหยุดๆ เราไปโรงพยาบาลจุฬาครั้งสุดท้าย บอกพยาบาลว่า เราไม่มีเงินจ่ายค่ายาแล้ว เค้าให้เราเข้าไปคุยกับห้อง

ประกันสังคม แต่เรามีแต่สามสิบบาท โชคดีที่ปีนั้น คุณอะไรไม่รู้ ดันยานี้ให้เป็นยาบัญชีหลัก เราจึงมารักษาที่โรงพยาบาลบัตรทองใกล้บ้าน

โรงพยาบาลก็ได้เบิกยามาให้เราได้
แต่สถานการณืร้านเริ่มเลยร้ายลง ตอนอยู่ร้าน เราชักบ่อยมาก หัวกระแทก(ถึงจำรายละเอียดไม่ค่อยได้)บ่อยมากๆ
ปีที่แล้วนี้เองปลายปี เราตัดสินใจเซ้งร้าน และเพิ่งมารู้ว่าพี่ชายเป็นด้วย พี่มีประกันสังคมของเวชธานี(พี่ชายเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่เด็กเพราะ

เค้าอยากอยู่กับยาย)
เมื่อจะเซ้งร้าน มีคนสนใจมาก แต่แม่บอกจะเซ้งเอง เราขอเซ้งทุกคนแสนห้าถึงสองแสน แต่กับแม่เราให้แสนเดียวเพราะต้องการเงินทุน รอ

แล้วรอเล่า ระหว่างนั้นได้งานถ่ายภาพกับหนังสือฉบับหนึ่ง เมื่อเสร็จงานที่สอง เค้าไม่เรียกเราไปอีก และเราไม่มีเงินเพราะร้านปิดแล้ว
อ๊ะ..เราเคยบอกมั้ยว่าแม่เคยจ้างนักเลงที่เคยทวงหนี้และออกจากคุกมาขู่ยิงแฟนเราถึงที่ร้าน เราก็อยู่ วันรุ่งขึ้นเราไปหาหมอ แม่เดินมา แฟน

เรไม่พูดจึงเกิดปะทะคารมว่า
ถ้าชั้นจะทำ ชั้นจะทำเอง ไม่ต้องจ้างคนมาขู่เธอหรอก
แฟนเราหมดความอดทน จึงตะโกนและร้องไห้ว่า ทำเลยครับ ฆ่าผมเลย ผมก็ไม่อยากอยู่แล้ว ผมไม่รู้ว่าผมผิดอะไร ผมอยู่นี่เพราะผมรักลูกแม่

ฆ่าเลยครับ

แม่เราเกลียดแฟนเรามากนะ เพราะเค้าจน

เมื่อไม่มีทีท่าว่าแม่จะมาเซ้ง และยังบอก จะเซ้งให้คนอื่นก็เซ้งไป อ้าว ไอ้คนที่สนใจแต่แรกมันไปหมดแล้ว ไม่มีใครแล้วอ่ะ จึงตัดสินใจขาย

ของในร้าน ตู้และอื่นๆ ได้เงินมาสองหมื่น ย้ายบ้านมาหมื่นนึง ใช้หนี้เค้าอีกหมื่น เงินหมด

พักหายใจก่อนนะคะ
เราเริ่มหาทาง เพราะแฟนเราสามารถทำเว็บไซท์ได้ ได้งานมาสามงานพอประทัง เราก็แรกๆ แอบขายกระเป๋าก่อน เพื่อจ่ายค่าไฟ และต่างๆ

จนไม่พอ
วันหนึ่งแม่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่ จึงไปเจอกันอีก โดยไม่รู้แม่คิดอะไร ตอนนั้นน้องเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยที่นครปฐม ทั้ง พ่อ แม่ น้อง เลยไปเช่าบ้านอยู่

ที่นั่น ก็ต่างคนต่างอยู่

จนกระทั่ง

วันที่6 กพ คุณพ่อโดนคุณแม่วางยานอนหลับไปส่งศรีธัญญาโดยไม่บอกใคร หมอรับตัวไว้ และแม่ให้มีรหัสและห้ามใครมารับ ไม่ให้ใครรู้

(พ่อเป็นลิ้นหัวใจรั่ว .)พอครบอาทิตย์ให้แม่มารับ แม่ไม่มา จนล่วงเลยไป22วัน วันที่เรารู้ เพื่อนพ่อที่อยู่เตียงข้างๆลูกชายเค้ามารับ พ่อเลย

แอบเขียนจม.ฝากมาให้เรา จนเรากลับห้องมาสามทุ่ม ตกใจมาก และรีบโทรเช็ค วันนั้นรีบไปพบพยาบาลทั้งที่เค้าบอกไม่ต้องมา แต่ห่วงพ่อ

มาก ไปถึงพยาบาลเล่าให้ฟังหมด และ เรานำเสื้อผ้าไปให้พ่อเพื่อรุ่งขึ้นจะได้มารับตัวกลับบ้าน วันนั้นเรากลับถึงบ้านเที่ยงคืนค่ะ

รุ่งขึ้นไปรับพ่อ เสียเงินหมื่นสอง เพราะเอาของไปจำนำ พ่อไม่มีอะไรเลย จำวันนั้นได้สนิทใจ เราเห็นพ่อ พ่อเห็นเรา เรารีบทิ้งกระเป๋าวิ่งไป

กอดพ่อ ร้องไห้ พ่อร้องไห้ เราไปรับพ่อ9โมง แม่ไปร้องเรียนผอ.โรงพยาบาลจะให้พ่ออยู่ต่อแปดโมง แต่เมื่อรู้ว่าเราไปรับ จึงไม่เข้าบ้าน ทั้ง

สมุดบัญชี กุญแจรถพ่อ เงินสด ไม่มี นั่งแท็กซี่กลับบ้าน เหลือเงินสามร้อยบาท ไปถึงเจอพี่เลี้ยงอยู่ที่โรงรถซึ่งแม่จ้างมาให้ดูแลพี่ชายซึ่งเดิน

ไม่ได้ พ่อจึงชวนเรากับแฟนไปหาห้องที่พี่ชายนอนอยู่ ไม่เจออะไร และพี่ชายบอกอยากกลับไปอยู่กับน้องสาวแม่ อยู่นี่อาหารดีแต่ไม่มีกำลังใจ

อยู่นั่นมีกำลังใจ อีกทั้งเวลาไปไหน แม่จะล็อคประตูเหล็กหน้าบ้านไม่ให้ใครเข้าออกได้ วันที่กลับจากโรงบาล เรา พ่อ แฟน ต้องปีนเข้าบ้าน พี่

ชายพี่เลี้ยงเมื่อรู้เค้ารีบแต่งตัว พี่เลี้ยงนำปืนมาให้เรา และพ่อถามพี่ชายแล้วว่า สมัครใจอยู่ไหน พี่ชายอยากไปจากที่นี่ จึงให้น้องสาวแม่มารับ

สองทุ่ม รปภ.ไม่ให้รถน้องแม่เข้ามาเพราะแม่สั่งไว้ พ่อจึงออกมายืนยัน พี่เลี้ยงมอบปืนให้เราเก็บไว้ สามีน้องสาวแม่เป็นคนตัวใหญ่มาก และ

สามารถอุ้มพี่ชายได้ ล้างก้นเช็ดก้นให้ทุกครั้ง จึงปีนมาสะเดาะกุญแจบ้าน
และนั่นคือกระทงแรก ."บุกรุกเคหะสถาน"
จนเราขึ้นไปนอนบนห้องที่พี่ชายนอนตอนสองทุ่ม แฟนหลับไปเลย พอเที่ยงคืน พี่เลี้ยงโทมาบอกว่า แม่บ่นๆว่ามีของเอกสารอยู่ในรถพ่อ เรา

จึงลงไปบอกพ่อ ในขณะที่แฟนเราคร่อกไปตั้งแต่สี่ทุ่ม พ่อกับเราจึงไปงัดรถเพราะกระจกแง้มไว้ พ่อพยายามดันกระจกให้ต่ำสุด เราเอามือ

ล้วงไปเปิดล็อคจนได้
และนั่นคือ กระทงที่สอง" ลักทรัพย์ในเคหะสถาน "
จนเจอกระเป๋าทั้งหมด ปรากฏว่าไม่มีบัญชี มีเครื่องพลอยเพชรของปลอม เพราะของจริงแม่ไปจำนำหมดแล้ว (รวมทั้งกระเป๋าcelineไป

ขายได้สองหมื่น) เราเอานาฬิกาเรือนนึงที่เคยใส่ตอนเด็ก ขอพ่อ พ่อก็ให้ บอกเอาไรเอาไป เราเห็นแหวนต่างๆซึ่งจับก็ดูก็รู้ เบาหยอง ด้วย

ความรู้สึกที่เสียใจ น้อยใจ ที่แม่ทำกับพ่อ เราจึงเอาพวกแหวนปลอมไปซ่อนไว้ใต้ลำโพง แฟนเดินลงมานั่งอยู่ห่างๆ แล้วขึ้นห้องตอนตีหนึ่งกว่า
แฟนทำกับข้าวให้พ่อกินทุกวันสองคืนสามวัน จนไม่มีเงินเหลือ มาวันที่สาม โทรหาแม่ ยอมรับสาย เราร้องไห้บอกให้แม่กลับมา แม่ถามถึง

ปืนก่อน เราบอกอยู่ที่เรา แม่หัวเราะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นบอกเดี๋ยวมา พร้อมขับรถป้ายแดงมา เราเปิดประตูบ้านไว้รอ แม่โทมาว่าถึงหน้า

ซอยบ้านแล้ว ให้เอาปืนมาด้วย เง็งจริงๆ เราก็ยืนอยู่หน้าบ้าน กวักมือให้แม่มา แม่ก็กวักมือให้เราเดินไป พร้อมถามถึงปืน เราเอาไปไว้ท้ายรถ

พร้อมเห็นกับข้าวที่แม่ซื้อมา พ่อก็มารอหน้าบ้าน เราขึ้นรถมา แม่มาจอดหน้าบ้านไม่ดับเครื่อง ไม่ลงจากรถ เพราะไม่กะจะลง แม่บอกให้เรา

ลงไปเอากับข้าวลง เราก็เปิดท้ายไว้ เพราะรู้แน่นอน เราบอกพ่อให้พาแม่ลง แม่บอกเดี๋ยวเอารถไปจอดตรงโน้น พ่อบอก อ้าวก็เอาเข้าบ้าน แม่

ไม่ลงท่าเดียวจนพ่อจูงแขนแม่ลงมา และเราเป็นคนถอยรถเข้าบ้าน
แม่มาดูตู้เย็นบอก ไหนบอกไม่มีกับข้าว นี่ไงกุ้ง โอ๊ย พี่น้อง แข็งเป๊ก มีกลิ่นตุๆ จะทำให้พ่อกินมั้ยเนี่ย แม่เลยว่าเราหลอกให้แม่เข้าบ้าน(โถ่ทั้ง)

(ก่อนหน้าที่แม่จะกลับมา เรานั่งถามพ่อว่า "พ่อคะ ถ้าแม่กลับมา แล้วกราบพ่อขอโทษอีก พ่อจะทำอย่างไร" พ่อตอบว่า." ก็ไม่ทำงัย แก่ๆกัน

แล้ว" เราจึงรู้ว่า พ่อรักแม่เพียงใด)

จากนั้นเราก็กลับบ้าน ซึ้งใจมากที่มื้อเย็นนั้น ปลาที่แฟนเราซื้อมาในวันที่สอง พ่อเอามากินอีก ทั้งที่มีกับข้าวใหม่แล้ว ปลาตัวเดียวกินได้สาม

มื้อนะ เรานั่งดูพ่อกิน แล้วกลับบ้านกัน

จนท่านแม่โวยวายหาของไม่เจอ เราก็บอกไม่ได้เอาไป๊ หารู้ไม่ เดือนต่อมา เราและสามีได้รับหมายเรียกดังที่เห็น แม่แจ้งความคดีอาญาจับลูก

นะ!!! โอ้แม่เจ้า
เราไปโรงพักตามนัด (แม่หนีออกจากบ้านครั้งที่สองแล้ว) เรารอแม่อยู่ด้วยความรู้สึก... ช่างเถอะ พอเห็นแม่ขับรถมาและแม่เห็นรถพ่อ เรารีบ

วิ่งออกมา แม่ถอยรถหนี เราออกมาตัวเปล่า เราเห็นมอไซค์รับจ้างคันนึง เรารีบบอก พี่ตามรถคันนั้นไป แต่แม่ไปลิบแล้ว บอก ไปเหอะพี่ หนู

ให้ร้อยนึง ฟ้ายังปราณี แม่ออกมาจอดรถโทรศัพท์ที่ถนนใหญ่ พอเห็นเรา เรารีบกระโดดลงจากมอไซค์ทั้งที่ยังไม่จอดดี รีบเดินไปที่

กระโปรงรถ เอามือวางไว้ ไม่ให้แม่ไปไหน มอไซค์เหวอๆ เราบอกน้องให้ไขกระจกลงเอาเงินมาร้อยนึงให้มอไซค์ แล้วขึ้นรถ พ่อขับรถ

ตามออกมาบอกให้แม่เข้าไปโรงพักด้วยกัน แม่บอกให้พ่อไปก่อน แต่แม่ขับหนี พ่อก็ปาดมาแซงหน้าแล้วปาดซ้ายขวา ไม่ให้แม่หนี(เหมือน

หนังแอ็คชั่นจริงๆ) ในที่สุดไปถึงนั่น เรานั่งลง สายตาแม่มองมาที่เรา เฉยมาก ตำรวจสอบปากคำพี่เลี้ยง เราเลยบอก แม่ หนูยอมเข้าคุก แต่

แฟนเราไม่รู้เรื่องจริงๆ แม่บอก แล้วแต่เธอฮ่ะ เราร้องไห้เลย ตำรวจให้เรากับแฟน พิมพ์ลายนิ้วมือ
จากวันนั้นถึงวันนี้ คดียังอยู่ที่นั่น

และมาเข้าเรื่องกระเป๋า เมื่อก่อนบ้านเราจัดว่ามีฐานะ แม่พาเราไปฮ่องกง ซื้อของในdutyfree ที่เราไม่รู้ราคาเพราะแม่จ่ายไง และเราก็เก็บ

ไว้ตลอด แม่บอกให้เอามาให้น้องสะพาย เราไม่เคยให้เลย เพราะแม่เปลี่ยนไปมาก

เรามาโพสท์ในห้องนี้ นึกว่าจะดูรู้ว่าของแท้ เพราะเราก็ไม่กล้านำของปลอมมาลงเด็ดขาด เราขายกระเป๋าทุกเดือน ใบจิมมี่ชู เราก็บอกลูกค้า

ตรงๆ และได้ราคาไม่เท่าที่ตั้งไว้ ลดไปพันนึงล่ะ

และที่บอกท้อง จริงๆไม่ท้องหรอกค่ะ ขอโทษนะคะที่สตอ เพราะเราอยากมีเงินตั้งตัว ไม่รู้คิดอะไร แต่ตอนนั้นหิวจริงๆ แฟนไม่รู้หรอก แค่

ค่ายาเค้ายังไม่ซื้อเลยกล่องละพัน

ประเด็นคือ เราเป็นเรายอมรับ พี่เป็นเราก็ยอมรับ เราขออภัยทุกท่านที่ทำให้เสียเวลามาพิมพ์ และเสียความรู้สึก เราไม่อยากโกหกอีกแล้ว แต่

เมื่อลงชื่อเรา รุ่งขึ้นมีเพื่อนเราโทมาถาม ป่านนี้กระจายไปหมดแล้ว
เราโทหาอาเขย เค้าอยู่สวนนะคะไม่ใช่เรา ซึ้งใจอามาก และอาได้โอนเงินมาส่วนนึงแล้ววันนี้

ท้ายนี้ ขอโทษทุกท่าน โดยเฉพาะคุณหมอที่อยากช่วย แต่เราไม่อยากเจาะเลือดและนึกถึงวันนั้นอีก รวมทั้งคุณสุ ขอโทษมากๆทั้งคู่ และทุก

คนค่ะ
และขอบคุณทุกท่านที่เข้าใจค่ะ อย่าให้กระทู้ยาววอีกเลยเพราะคนเลวอย่างเราค่ะ
ถ้าอยากด่าหรืออะไร อีเมล์มาด่าเถอะค่ะ

---

ขอเก็บไว้อ่าน ออกไปประชุมก่อน เดี๋ยวมา :D

ไปออกรายการสถานีประชาชนมั๊ยคะ เดี๋ยวติดต่อให้
ใส่แว่นดำไปออกก็ได้ค่ะ

Quote:

---

Originally Posted by Meesook

ขอตอบให้ตรงที่สุด เพื่อคุณ muoun จะได้ไม่หลงประเด็นอีกนะคะ ข้อความอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง

จริงๆ แล้ว คุณ muouan ไม่จำเป็นต้องสาธยายถึงความลำบากทุกข์ยากในชีวิตออกมาให้เพื่อนๆ ได้เห็นอย่างนี้หรอกค่ะ เพราะมันผิดประเด็นไปมากๆ

อยากให้คุณ muouan เข้าใจให้ตรงประเด็น สิ่งที่ทุกคนต่อว่ากัน เพื่อนๆ ในนี้ ไม่ได้ว่าเรื่องที่ว่าคุณป่วย แต่ต่อว่าเรื่องที่คุณมาหลอกลวงว่าท้อง เพื่อจะได้โก่งราคาขายสูงๆ ซึ่งเป็นการโกหก หลอกลวง (ถ้าคุณสังเกตดีๆ ทุกคนมีแต่สงสัยเรื่องที่คุณท้องเท่านั้น ไม่ได้สงสัยเรื่องที่คุณป่วย ส่วนมากก็จะถามว่า ถ้าป่วยแล้วท้องทำไม ท้องได้ยังไง)

ซึ่งคุณก็ออกมายอมรับแล้วว่าโกหกเรื่องท้องในกระทู้นี้ และขอโทษผู้ที่เกี่ยวข้องแล้ว เรื่องในเวปนี้ก็น่าจะจบลงแค่นี้ค่ะ

ตอนนี้คุณก็น่าจะเข้าใจแล้ว ว่าคุณได้พลาดไปที่คุณโกหก และที่เรื่องมันยาวเหยียดไปถึงการขุดคุ้ยหลายเรื่อง เพราะคุณพยายามแถต่อ พยายามแก้ตัว ตั้งแต่กระทู้ที่แล้ว จริงๆ แค่ออกมายอมรับว่าไม่ได้ท้อง เรื่องก็จะจบลงง่ายๆ แล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงการป่วยของคนในครอบครัวของคุณเลยก็ได้ค่ะ

อยากจะแนะนำว่า หากคุณไม่อยากพูดเรื่องครอบครัวของตัวเองในที่สาธารณะจริงๆ คุณก็ไม่ต้องพูดก็ได้ค่ะ แต่นี่เป็นตัวคุณเอง ที่โพสลงเวปสาธารณะด้วยตัวเอง ผลมันก็เป็นไปอย่างที่เห็น

สำหรับในกระทู้นี้ คุณสามารถลบเรื่องการป่วย และเรื่องแย่ๆ ที่คุณไม่อยากพูดถึงออกได้ เหลือไว้เพียงคำขอโทษที่คุณโกหกว่าท้องก็พอค่ะ เพราะนั่นคือประเด็นที่ทุกคนในเวปสงสัย เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกันค่ะ

Meesook เชื่อว่าคุณไม่สบายจริงๆ และเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณ และชื่นชมที่คุณพยายามหาเงินมาตลอดและไม่เคยเห็นว่าขอรับบริจาค แต่ไม่เห็นด้วยกับการหาเงินที่ไม่จริงใจแบบที่คุณทำมาเลย

เรื่องที่ว่าคุณป่วย และไม่มีเงินนั้น ทุกคนพร้อมที่จะช่วยเหลือ หากคุณเพียงแต่ขอรับน้ำใจด้วยความจริงใจ ไม่หลอกลวงเท่านั้น

แต่ก็ต้องบอกตรงๆ ว่าหากจะมาขอรับบริจาคตอนนี้ ก็คงจะยากซักนิด เพราะคุณเพิ่งโกหกคำโตมาก่อน แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ค่ะ แต่ว่าคุณไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น เราก็เข้าใจ


แต่ตอนนี้คุณก็น่าจะได้บทเรียนเรื่องผลของการโกหกแล้วนะคะ ก็ไม่เป็นไร เก็บเป็นประสบการณ์ แต่ก็ไม่ต้องไปเศร้ามากกับชีวิต เพราะเศร้าไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่เราเอาอดีตมาเป็นบทเรียน เพื่อกำหนดอนาคตตัวเองได้ค่ะ

ที่จะเขียนนี้ ไม่ได้จะซ้ำเติม หรือเยาะเย้ยอะไร แต่อยากให้คุณเข้าใจความจริงของชีวิต - ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่ความซวยค่ะ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะคุณทำเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณติดเชื้อ เรื่องที่การป่วยของคุณเป็นที่รับรู้ในวงกว้าง หรือเรื่องที่คุณถูกต่อว่าอยู่ในเวปนี้ ทุกเรื่องเกิดขึ้นจากการกระทำของตัวคุณเองทั้งหมด

เพราะฉะนั้น ในทางกลับกัน หากคุณทำแต่เรื่องดีๆ สิ่งดีๆ ก็จะเข้ามาหาคุณ ค่ะ

ต่อไปนี้คุณควรจะมุ่งเน้นสร้างความดีเข้าหาตัวนะคะ แค่ไม่ทำความชั่ว ก็เป็นมงคลแก่ตัวแล้วค่ะ

ขอให้มองชีวิตในแง่ดี ว่าอย่างน้อย คุณยังมีสามี และพ่อที่เข้าใจ (บางคนที่ป่วย และจน แล้วไม่มีใครเลยก็มีเยอะนะคะ) โชคดีที่สามีคุณไม่ได้ติดเชื้อไปด้วย ชีวิตคุณก็ยังดี ที่มีโอกาสเปิดร้าน และยังมีช่องทางดำเนินชีวิตไปได้ด้วยความสุจริต ขอให้มองในจุดนี้ไว้นะคะ และรักษาสิ่งดีๆ นี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

และหากคุณอโหสิกรรมให้คุณแม่ได้ โดยไม่คิดแค้นอะไร ก็จะเป็นเรื่องดีที่สุด ที่จะตัดกรรม ไม่ให้ติดตามคุณไปค่ะ

Meesook ขออวยพรให้คุณมีชีวิตที่ดีๆ ค่ะ หากต้องการความช่วยเหลืออะไร ติดต่อมาได้ค่ะ

Meesook มีหนังสือสวดมนต์ และหนังสือธรรมะง่ายๆ ที่ใช้ได้ในชีวิตประจำวันอยู่หลายเล่มเหมือนกัน หากคุณอยากได้ ก็ติดต่อมาทาง PM ได้ค่ะ เอาไปอ่านเล่นๆ จิตใจก็อาจจะสงบลง และมีสติขึ้นได้ค่ะ

ป.ล. สำหรับเพื่อนสมาชิกผู้ใจดีทั้งหลาย ไม่จำเป็นต้องเยาะเย้นถากถางคุณ muouan อีกน่าจะดีกว่านะคะ เพราะเธอก็ได้สารภาพแล้วว่าเธอโกหกเรื่องท้อง ซึ่งก็น่าจะพอแล้วสำหรับพวกเรา เพราะเป็นเรื่องเดียวที่เกี่ยวกับเวปนี้ค่ะ เรื่องอื่นๆ เป็นเรื่องของเธอ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เธอทำในเวปนี้ค่ะ


.

---

เห็นด้วยกับคุณ Meesook ทุกอย่างเลยค่ะ ประเด็นไม่ใช่เรื่องป่วยไม่ป่วย
แต่คือเรื่องที่โกหกว่าท้องค่ะ เพราะทุกคนสงสัยว่าท้องได้ไง แล้วทีนี้คุณหมูอ้วนก็ออกมาสารภาพแล้ว เรื่องใน SBN คิดว่าจบได้แล้วค่ะ

ส่วนเรื่องชีวิตอื่นๆของคุณหมูอ้วน (ยาวมาก) เราอ่านผ่านๆ แต่ท่าทางจะเจอปัญหามาเยอะ

ยังไงก็ขอให้ผ่านไปด้วยดีค่ะ ใช้ชีวิตที่เหลือให้ดีที่สุด อย่าทำผิดพลาด หรือโกหกอีกเลยค่ะ
สู้ๆนะคะ

เห็นด้วยกับคุณmeesookค่ะ เอาแค่เนื้อก็พอน้ำไม่ต้องค่ะ เพราะเรื่องส่วนตัวของคุณพวกเราคงไม่อยากเข้าไปยุ่งค่ะ ยังไงก็ทำบุญเยอะๆนะคะ ชีวิตจะได้ดีขึ้นค่ะ

อ่านบทปลงสังขารเถอะคะ ตอนไปค่ายธรรมะ ทำวัตรเช้า-เย็นพระให้สวดทุกครั้ง ตอนอ่านมันได้รู้ถึงว่าชีวิตเป็นยังไงในอนาคต และต้องทำอะไรในปัจจุบัน

มนุษย์เราเอ๋ยเกิดมาทำไม

นิพพานมีสุขอยู่ใยมิไป

ตัณหาหน่วงหนักหน่วงชักหน่วงไว้

ฉันไปมิได้ตัณหาผูกพัน

ห่วงนั้นพันผูกห่วงลูกห่วงหลาน

ห่วงทรัพย์ศฤงคารจงสละเสียเถิด

จะได้ไปนิพพานข้ามพ้นสามภพ

ยามหนุ่มสาวน้อยหน้าตาแช่มช้อย

งามแล้วทุกประการแก่เฒ่าหนังยาน

แต่ล้วนเครื่องเหม็นเอ็นใหญ่เก้าร้อย

เอ็นน้อยเก้าพันมันมาทำเข็ญ

ให้ร้อนให้เย็นเมื่อยขบทั้งตัว

ขนคิ้วก็ขาวนัยน์ตาก็มัว

เส้นผมบนหัวดำแล้วกลับหงอก

หน้าตาเว้าวอกดูน่าบัดสี

จะลุกก็โอยจะนั่งก็โอย

เหมือนดอกไม้โรยไม่มีเกสร

จะเข้าที่นอนพึงสอนภาวนา

พระอนิจจังพระอนัตตา

เราท่านเกิดมารังแต่จะตาย

ผู้ดีเข็ญใจก็ตายเหมือนกัน

เงินทองทั้งนั้นมิติดตัวไป

ตายไปเป็นผีลูกเมียผัวรัก

เขาชักหน้าหนีเขาเหม็นซากผี

เปื่อยเน่าพุพองหมู่ญาติพี่น้อง

เขาหามเอาไปเขาวางลงไว้

เขานั่งร้องไห้แล้วกลับคืนมา

อยู่แต่ผู้เดียวป่าไม้ชายเขียว

เหลียวไม่เห็นใครเห็นแต่ฝูงแร้ง

เห็นแต่ฝูงกาเห็นแต่ฝูงหมา

ยื้อแย่งกันกินดูน่าสมเพช

กระดูกกูเอ๋ยเรี่ยร่ายแผ่นดิน

แร้งกาหมากินเอาเป็นอาหาร

เที่ยงคืนสงัดตื่นขึ้นมินาน

ไม่เห็นลูกหลานพี่น้องเผ่าพันธุ์

เห็นแต่นกเค้าจับเจ่าเรียงกัน

เห็นแต่นกแสกร้องแรกแหกขวัญ

เห็นแต่ฝูงผีร้องไห้หากัน

มนุษย์เราเอ๋ยอย่าหลงนักเลย

ไม่มีแก่นสารอุตส่าห์ทำบุญ

ค้ำจุนเอาไว้จะได้ไปสวรรค์

จะได้ทันพระพุทธเจ้า

จะได้เข้าพระนิพพาน

ทำอะไรรู้อยู่แก่ใจใครทำอะไรไว้ผลกรรมก็ตามมาคิดบัญชีเองล่ะจ๊ะถึงตอนนั้นโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเราเอง^^

ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว

ลองสวดมนต์ก่อนนอนดูบ้างนะคะ
อย่างน้อยอ่านบทสวดผ่านๆตา อาจจะช่วย
ให้เราคิด ปลงในชีวิต สังขาร
แม้สักวินาที ก้ดีกว่าคิดไม่ได้เลย
และเป็นจุดเริ่มที่ดี
ในการใช้ชีวิตนะคะ

ขอให้มีความสุขค่ะ^^

ยาวจัง...อ่านแบบสแกนไปก่อน มันยาว...


ถ้าทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ก็ขออโหสิกรรมค่ะ


อีกอย่างเท่าที่อ่าน อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้โชคร้ายไปเสียทุกอย่าง
แฟนคุณคนปัจจุบัน เค้ารักคุณมาก
ในยามลำบาก คุณมีเค้าตลอด
อยู่กับคุณ เพื่อคุณและหลาย ๆ อย่าง น่าดีใจด้วยค่ะ...

มองโลกด้านดี ทำดี คิดดี แล้วสิ่งดีดีมันจะเข้ามาค่ะ

อ่านแล้วงงๆๆ

คนสงสัยเยอะมั่กมาก:)
1"ที่ถ่ายรูปลงหนังสือ แล้วไปส่งเค้า แต่เค้าไม่ว่างดูงานเราเลย เพราะบก.ยุ่งมาก และหนังสือนี้ขายดีอันดับหนี่งค่ะ ตอนนี้ที่เราคิดคือ เค้าทำดพราะอยากช่วยเราค่ะ
2"ที่ต้องเอามาลงประวัติซะเยอะมากนั้น มันเกี่ยวเนื่องกัน ถ้าอ่านให้ดี ถ้าอ้วนมีค่าเซ้งร้าน ก็ไม่จำเป็นต้องนำกระเป๋ามาลงขายโดยไม่รู้ราคาแถมโกหก แต่ไม่ได้คิดจะหลอกเอาน้ำใจคนในห้องนี้เลย เพราะหากใครต่อมา อ้วนก็เอาค่ะ แต่เพราะไม่รู้ราคาจริงๆ และบริสุทธิ์ใจว่ามันคือของแท้จริงๆ ใครให้หมื่นนึงก็เอาค่ะ แลกกับกระเป๋า ไม่ได้ขอบริจาคค่ะ:-(
ต้องขอโทษจริงๆจากใจค่ะ
3"ที่ต้องลงประวัติยาว เพราะตอนนี้ แม่ไม่ถอนแจ้งความ และมันคือคดีอาญา ต้องขึ้นศาล อ้วนไม่มีเงินค่ะ จึงต้องมาโกหกทุกท่าน ก็ขออภัยด้วยนะคะ
4.ตอนนี้ พ่อ แม่ ลูก ทางนั้นเค้าอยู่กันอย่างมีความสุข ตอนไปโรงพักล่าสุด เค้านั่งกันสามคนพ่อแม่ลูก อ้วนเป็นคนนอกแล้ว พ่อก็ลืมไปหมดแล้วถึงวันที่อ้วนไปนำพ่อออกมา แต่อ้วนรักท่านเสมอ ล่าสุดไปขอหลักฐานที่โรงบาลศีธัญญา หมอที่ดูแลพ่อแจ้งให้อ้วนทราบว่า คุณแม่มาที่นี่อีกเพื่อจะให้พ่อเข้าไปอีก ซึ่งอ้วนคิดว่า บอกพ่อไปก็เท่านั้น แต่อ้วนก็ได้ให้เบอร์โทไว้ วันใดที่พ่อโดนอีก อ้วนก็พร้อมจะไปรับตัวพ่อกลับมาอีก
5"ที่แม่ขับรถป้ายแดง เพราะก่อนพ่อโดนวางยา ได้เขียนเช็คไว้เพื่อซื้อรถให้น้องค่ะ
6"ก่อนมีเรื่องโรงบาล อ้วนมีอาการเหมือนคนท้องจริงๆ ยืนยันค่ะ บอกแม่ แม่โทหาหมอสูติ หมอบอกนั่นคืออาการคนท้อง อ้วนก็เหวอค่ะ เพราะไม่คิดมีลูกค่ะ;)
7" เห็นว่าหลายท่านในห้องนี้สามารถสืบประวัติได้ อ้วนได้ลงชื่อและวันที่ไปเจาะเลือดมาแล้ว อ้วนไม่อยากเจาะแล้วนึกถึงวันนั้นอีก หากใครไม่เชื่อ อีกสองเดือนเจอกันที่ชลประทานนะคะ เมล์มาก็ได้ จะมีสมุดประวัติอ้วน และต้องเข้าไปตรวจ รับยาค่ะ ใครอยากไปดู เมล์มานัดวันอีกทีนะคะ
8"อ้วนไม่อยากขึ้นศาล ไม่มีเงินขนาดนั้น เลยทำทุกทาง ขายกระเป๋า เปิดร้านขนมในเว็บมาเดือนนึง แต่ขายได้พันนึง กำไรไม่ถึงร้อยจริงๆค่ะ;)
9.ขอบคุณทุกท่านที่แนะให้อ้วนไปวัด อ้วนเป็นคริสเตียนค่ะ ไปโบสถ์ บัญญัติสิบประการข้อแรกคือพ่อ แม่ อ้วนไม่เคยโกรธท่านเลย ทุกวันตื่นมา อ้วนก็อธิษฐานให้ครอบครัว จริงๆค่ะ โดยเฉพาะแม่ ให้พระองค์ทรงให้แม่เปลี่ยนความแค้นลง เพราะพระเจ้าจะไม่ลงโทษใคร เราใช้การอธิษฐานเยอะค่ะ:p และอ้วนขาดการไปโสถ์หลายอาทิตย์เพราะต้องไปโรงพัก วันอาทิตย์คือวันสะบาโตของพระองค์ อาทิตย์นี้คิดว่าจะไปให้ได้ค่ะ (อ้วนยังอธิษฐานขอให้ทุกท่าน ไม่ต้องทุกท่านก็ได้ ยกโทษให้อ้วนด้วยเลยค่ะ;))
10"อาเขยอ้วน เค้าทำสวน ไม่รู้คิดอย่างไร หมดทาง โทไปเล่าให้เค้าฟังคร่าวๆ และพร้อมเอากระเป๋าให้เค้า เมื่อวานเค้าโอนเงินมาจำนวนนึง พอให้จ่ายค่าน้ำไฟ โทได้ และอาจะออกจากสวนปลายเดือน อ้วนจะไปพบอาคนนี้ค่ะ
11.สรุปว่าใครสงสัยเรื่องเป็นไม่เป็น เมล์มาเจอกันที่โรงบาลชลประทานได้ถ้าว่างนะคะ ตอนนี้อ้วนรับยา และตรวจที่นั่นค่ะ:p เพราะก่อนย้ายมาห้องนี้ อ้วนเจอใบผลเลือด นั่งลงอ่านอีก และอ้วนก็ฉีกทิ้งเลยจริงๆ เพราะไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม ในเมื่อตัวเองก็เป็นไปแล้ว สู้มาแล้ว ทุกนาทีมันมีค่าจริงๆค่ะ;)
12.หูย อ้วนไม่อยากออกทีวีค่ะ อย่างไรท่านก็พ่อแม่ อ้วนรักและอธิษฐานให้ท่นเสมอและไม่อยากให้ท่านเสียใจ ขอรับไว้เองค่ะ
13"อยากย้ำว่า ไม่รับบริจาคจริงๆค่ะ ทุกคนในห้องนี้ดีมากๆ อ้วนจะพยายามทำร้านขนมในเน็ทให้ดีค่ะ และแฟนก็ไปสอบขายประกันด้วยแล้ว ใครสนใจปีละ7000ก็มีนะคะ อิอิ :p



ใครงงๆอะไรขอให้ถามเป็นข้อๆนะคะ เพราะอ้วนจะพิมพ์ตอบให้ เรื่องจะได้เคลียร์กับทุกท่านค่ะ

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณ และขอโทษๆๆ คุณหมอ คุณสุ เพื่อนทุกท่านค่ะ;)

ขอให้คุณอ้วนไม่โกหก ที่พูดมาทั้งหมดเป็นความจริง เพราะทำไมไม่รู้ "เราเชื่อคุณ" เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้สู้:)

เชื่อว่าจขกท. ต้องมีปัญหาเดือดร้อนอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่แน่ ๆ ค่ะ
อยากจะบอกว่าปัญหาทุกอย่างมันมีทางออกเสมอค่ะ
ขึ้นอยู่กับว่าเรายอมรับที่จะใช้ทางนั้นหรือเปล่า

สู้ ๆ นะคะ และก็ใช้เวลาที่มีอยู่ทำเรื่องดี ๆ นะคะ คนเราอายุไขสั้น
ตัวตายไปแต่สิ่งที่หลงเหลือไม่ใช่เงินทองแต่คืดคุณความดีของเราค่ะ

จะโกหก หรือ ไม่ ก็ไม่มีใครรู้นอกจากตัวคุณอ้วนเอง
แต่เราว่า คุณอ้วนทำใจให้สบายนะค่ะ
ชีวิตคนเรา ล้มแล้วซักวันก็ต้องลุกได้ค่ะ อย่าเพิ่งท้อ
ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ ซักวันคงต้องมีวันของคุณ

งงอ่ะค่ะ แล้วตอนหลังนี่คุณพ่อดีกับคุณแม่แล้วเหรอคะ -*-

อ่านไม่รู้เรื่องเลยค่ะ มันยาว ซับซ้อน ไม่รู้ตรงไหน จริง ไม่จริง ซึ่งไม่สำคัญแล้วสำหรับเรา

พร้อมจะเป็นกำลังใจให้ และขอให้อยู่กับความจริง ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายนะคะ ถ้าคุณโกหก คุณก็โกหกไปเรื่อยๆ จนคุณอาจลืมไปแล้วว่า คุณโกหกในครั้งแรกทำไม และผลของมันอาจขยายวงกว้างกว่าที่คิด

ทำกุศลมากๆ เชื่อเถอะว่า บุญ-กรรม มันมีจริงนะคะ และมันมาเร็วกว่าที่คิดเยอะมากๆ ยิ่งให้ ยิ่งได้นะคะ

ขอร้องเพื่อนๆ ใน sbn ที่คลางแคลงใจ หรือเห็นข้อแม่งๆๆ เป็นประเด็นๆ ขัดแย้งกัน ช่วยทำให้มันจบดีไหมคะ

เราขอต่อว่าคุณแรงๆนะ ว่าสิ่งที่คุณทำมันแย่มาก ถึงมากที่สุด คุณจะเป็นอะไรยังไงจิงๆเราไม่สามารถรู้ได้เพราะคุณไม่มีอะไรมายืนยันได้เลย แต่สิ่งที่เรารู้คือคุณโกหกเยอะมากจนสับสนไปหมด คุณรู้มั้ยคะว่าสิ่งที่คุณทำมันทำให้คนดีๆหลายคนต้องเดือดร้อน ที่เดือดร้อนก็คือถ้าคนที่เค้าทุกข์ร้อน ไม่สบายจิงๆต้องการความช่วยเหลือ แทนที่เค้าจะได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงทีกลับต้องได้รับความช่วยเหลือช้าลง เพราะเราคนหนึ่งล่ะ ที่จะสงสัยว่าจิงรึเปล่าเพราะเคยโดนคนอย่างคุณหลอก ดีไม่ดีเราอาจจะไม่อยากช่วยเพราะกลัวโดนหลอก เราว่าถ้าคุณเดือดร้อนจิงๆ สู้พูดความจิงแล้วขอบริจาคยังจะดีซะกว่า มาโกหกหลอกลวงเอาเงินแล้วมาพูดว่าไม่ขอรับเงินบริจาค
สุดท้ายถ้าคุณเจ็บป่วยจิงๆอย่างที่คุณว่า ติดต่อ เรามาเลยที่เบอร์ 055-428105 ต่อ133 ขอคุยกับหมอเบียร์นะ เราพร้อมช่วยเหลือทุกอย่าง เพราะถ้าคุณเป็นอย่างที่บอกจิงๆก็น่าสงสารมาก
ปล.ถ้าเขียนผิดบ้างก็ขออภัย รีบเขียนไปหน่อย ว่าจะไม่ตอบแล้วเชียว

ถ้าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริง คงเป็นเรื่องสะเทือนใจที่สุดแห่งปี2552 ใน sbn:(

แต่ถ้าเรื่องที่เล่าเป็นความเท็จ คงเป็นเรื่องเศร้าใจที่สุดแห่งปี2552 ใน sbn เช่นกัน

หวังว่าคุณคงผ่านพ้นวิกฤติชีวิตช่วงนี้ไปได้ด้วยดี ไม่ว่าเรื่องของคุณจะจริงหรือเท็จ....คุณยอมรู้อยู่แก่ใจดีที่สุด

สุดท้าย นอกจากการไปโบสถ์แล้ว อยากแนะนำให้คุณควรพบจิตแพทย์บางก็ดีค่ะ บางที่รักษาทางกายอย่างเดียวคงไม่พอ.....เพราะใจสำคัญที่สุดที่ทำให้คุณมีกำลังใจสู้ชีวิตต่อไป;)

ขอให้เหตุการณ์ที่เกิดขื้นเป็นบทเรียนกับคุณหมูอ้วนนะคะ
ต่อไปขอให้ทำแต่ความดีนะคะ อย่าเป็นคนขี้โกหก

ขอเป็นกำลังใจให้คะ ถ้าวันนี้เราผิด เราพลาด แล้วอยากแก้ไข เปลี่ยนแปลง คิดว่าเพื่อน ๆ ในนี้ให้อภัยคุณได้

จริง ๆ อยากแนะนำให้ไปปฏิบัติธรรม แต่เห็นนับถือคริสต์ เอาเป็นว่าสวดมนต์ก่อนนอนได้รึป่าว ลองดูนะคะ มันช่วยได้จริง ๆ เวลาที่เราเจอเรื่องร้ายๆ เข้ามาในชีวิต

ขอให้ดูแลสุขภาพให้ดีและหมั่นทำแต่ความดีคะ
คิดดี...ทำดี...พูดดี...แล้วสิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นกับคุณ