บทเรียนราคาแพง..แพงจริงๆค่ะ หนูควรได้รับขนาดนี้หรือเปล่าคะ

[doctor_top]

ขอออกความเห็นแบบกลางๆเลยนะค่ะ

เราว่าเคสนี้ผิดทั้งคู่ค่ะ อยากให้มองที่ละประเด็น

น้องเมษ์ ผิดในแง่ที่จ่ายเงินช้า ไม่ตรงตามนัด

คุณแม่ค้า ผิดในแง่ที่ มีการตั้งเงื่อนไขให้ผ่อนชำระ ได้ภายในสามเดือน แต่ว่าพอไม่ถึงเดือนก็บีบลูกค้าว่ามีลูกค้าสนใจ และต้องการขาย ดังนั้นจึงแจ้งให้ทราบที่หลัง

ถ้ามองในแง่เสียเปรียบ ก็เสียเปรียบทั้งคู่

น้องเมษ์ โดนหักไปถึงครึ่งหนึ่งของเงินมัดจำ โดยที่ไม่ได้ของอะไรเลย

คุณแม่ค้า เสียเวลาในการค้าขาย แทนที่จะได้เงินมาหมุนเร็ว

มองในแง่การได้เปรียบ

น้องเมษ์ ไม่ได้เปรียบอะไรทั้งสิ้น เสียเวลาไม่พอ ก็เสียเงินฟรีๆไปห้าพันบาท

คุณแม่ค้า ได้เงินมาห้าพันบาท โดยที่ของก็ยังไม่สึกหรอ แถมยังขายใบนั้นให้คนอื่นๆได้อีก

เท่าที่อ่านดู เหมือนว่าทั้งสองฝ่าย คุยกันด้วยวาจา มิได้มีการร่างสัญญาซื้อขายใดๆทั้งสิ้น เป็นเพียงการพูดเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจล้วนๆๆ

เคสนี้ถือว่าเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก เพราะต่อไปนี้ทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย ควรทำข้อตกลงด้วยการเขียนบนสัญญาให้เป็นลายลักษณ์อักษร เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว การที่แม่ค้าจะละเมิดขอขายของก่อนเวลา ก็ไม่มีเหตุผลอันควรที่จะริบมัดจำถึงครึ่งหนึ่งเช่นกัน

และอีกประเด็นหนึ่งอยากทิ้งท้ายให้คิดในมุมมองกลับกัน ถ้าผู้ขายมีการลงขายของสักสามชิ้น แล้วให้มีการผ่อนชำระได้ ภายในสามเดือน แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่เป็นไปตามที่กล่าว แต่ต้องการขายก่อนเวลา ทั้งที่มีเงินมัดจำของลูกค้าอยู่ แน่นอนว่าลูกค้าโดยมากต้องพยายามหาเงินมาให้ทัน แต่พอไม่ทันก็ริบเงินมัดจำนั้นอืม....ถ้าเป็นแบบนี้ สามใบคูณ5000บาท ก็หาเงินได้ง่ายๆถึง 15000บาท เชียวนะเนี้ย ของก็ไม่เสีย แถมไม่ได้โกง กำไรเห็นๆ น่าคิดจริงๆๆ

คุณแม่ค้า ได้เงินมาห้าพันบาท โดยที่ของก็ยังไม่สึกหรอ แถมยังขายใบนั้นให้คนอื่นๆได้อีก (แต่มันก้เป็นไปตาม Condition ของการซื้อขายนะครับ ถ้าแม้ค้าจะคืนก็ขึ้นกับดุลยพินิจส่วนตัว ถ้าจะไม่คืนก็ไม่ผิดครับ ยกตัวอย่างเคส การชำระหนี้บัตรเครดิต การผ่อนรถ การ ผ่อน บ้าน ขึ้นอยู่กับใกล้ ไกล ตัวแค่ไหนเท่านั้นเองครับ)

....และอีกประเด็นหนึ่งอยากทิ้งท้ายให้คิดในมุมมองกลับกัน ถ้าผู้ขายมีการลงขายของสักสามชิ้น แล้วให้มีการผ่อนชำระได้ ภายในสามเดือน แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่เป็นไปตามที่กล่าว แต่ต้องการขายก่อนเวลา ทั้งที่มีเงินมัดจำของลูกค้าอยู่ แน่นอนว่าลูกค้าโดยมากต้องพยายามหาเงินมาให้ทัน แต่พอไม่ทันก็ริบเงินมัดจำนั้น....

ผู้ขายไม่มีสิทธิ์ขายก่อนนะครับ....และไม่มีสิทธิริบมัดจำถ้าขายก่อนวันสัญญาให้คนอื่นนะครับ อาจจะถึงต้องเสียดอกเบี้ยเงินมัดจำก้อนนั้นตามจริงให้ลูกค้าด้วยครับ

อีกอย่างผมว่าคงไม่มีใครคิดจะมาหากินกับการกินเงินมัดจำหรอกครับ เพราะคนซื้อจะ CF จะเค้าก็ต้องคิด
แล้วว่าเค้าจ่ายได้ตามงวดนะครับ ความเห็นส่วนตัวนะครับ

[oum_ja]

....และอีกประเด็นหนึ่งอยากทิ้งท้ายให้คิดในมุมมองกลับกัน ถ้าผู้ขายมีการลงขายของสักสามชิ้น แล้วให้มีการผ่อนชำระได้ ภายในสามเดือน แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่เป็นไปตามที่กล่าว แต่ต้องการขายก่อนเวลา ทั้งที่มีเงินมัดจำของลูกค้าอยู่ แน่นอนว่าลูกค้าโดยมากต้องพยายามหาเงินมาให้ทัน แต่พอไม่ทันก็ริบเงินมัดจำนั้น....

ผู้ขายไม่มีสิทธิ์ขายก่อนนะครับ....และไม่มีสิทธิริบมัดจำถ้าขายก่อนวันสัญญาให้คนอื่นนะครับ อาจจะถึงต้องเสียดอกเบี้ยเงินมัดจำก้อนนั้นตามจริงให้ลูกค้าด้วยครับ

อีกอย่างผมว่าคงไม่มีใครคิดจะมาหากินกับการกินเงินมัดจำหรอกครับ เพราะคนจะ CF จะเค้าก็ต้องคิด
แล้วว่าเค้าจ่ายได้ตามงวดนะครับ ความเห็นส่วนตัวนะครับ

เราเองก็เห็นด้วยกับคุณdoctor_topนะค่ะ เพราะลูกค้าส่วนมากที่ทำการขอผ่อน ส่วนมากมั่นใจว่าจะซื้อของชิ้นนั้นได้

แต่บ้างครั้ง ก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นกัน เช่น ตกงาน อุบัติเหตุ เสียชีวิต และอื่นๆ และนี้เองอาจทำลูกค้าต้องผิดนัดกับผู้ขายเช่นกันค่ะ และถ้าเป็นแบบนั้นจริงคนที่น่าเห็นใจคือทั้งสองฝ่ายค่ะ

ดังนั้นการซื้อของชิ้นที่ราคาหลักหมื่นขึ้นไป ควรมีการทำสัญญาซื้อขายแบบผ่อนชำระอย่างชัดเจน เพื่อความเป็นธรรมของทั้งสองฝ่ายค่ะ

[doctor_top]

เราเองก็เห็นด้วยกับคุณdoctor_topนะค่ะ เพราะลูกค้าส่วนมากที่ทำการขอผ่อน ส่วนมากมั่นใจว่าจะซื้อของชิ้นนั้นได้

แต่บ้างครั้ง ก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นกัน เช่น ตกงาน อุบัติเหตุ เสียชีวิต และอื่นๆ และนี้เองอาจทำลูกค้าต้องผิดนัดกับผู้ขายเช่นกันค่ะ และถ้าเป็นแบบนั้นจริงคนที่น่าเห็นใจคือทั้งสองฝ่ายค่ะ

ดังนั้นการซื้อของชิ้นที่ราคาหลักหมื่นขึ้นไป ควรมีการทำสัญญาซื้อขายแบบผ่อนชำระอย่างชัดเจน เพื่อความเป็นธรรมของทั้งสองฝ่ายค่ะ

ที่คุณ oum_ja ว่าก็ถูกอีก SBN เหมือน เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ กัน

ต้องคุยกันอะคับ ปัญหาเคสนี้คือ สื่อสารกันไม่ถูกตั้งแต่ต้นครับ

เอาใจช่วยอีกทีเน้อ

[Meesook]

เราเองก็เห็นด้วยกับคุณdoctor_topนะค่ะ เพราะลูกค้าส่วนมากที่ทำการขอผ่อน ส่วนมากมั่นใจว่าจะซื้อของชิ้นนั้นได้

แต่บ้างครั้ง ก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นกัน เช่น ตกงาน อุบัติเหตุ เสียชีวิต และอื่นๆ และนี้เองอาจทำลูกค้าต้องผิดนัดกับผู้ขายเช่นกันค่ะ และถ้าเป็นแบบนั้นจริงคนที่น่าเห็นใจคือทั้งสองฝ่ายค่ะ

ดังนั้นการซื้อของชิ้นที่ราคาหลักหมื่นขึ้นไป ควรมีการทำสัญญาซื้อขายแบบผ่อนชำระอย่างชัดเจน เพื่อความเป็นธรรมของทั้งสองฝ่ายค่ะ

เห็นด้วยกับการทำสัญญาที่ชัดเจนค่ะ เพื่อลดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้อีกในอนาคต

[oum_ja]

ที่คุณ oum_ja ว่าก็ถูกอีก SBN เหมือน เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ กัน

ต้องคุยกันอะคับ ปัญหาเคสนี้คือ สื่อสารกันไม่ถูกตั้งแต่ต้นครับ

เอาใจช่วยอีกทีเน้อ

ข้อนี้ยิ่งเห็นด้วยกับคุณdoctor_topค่ะ เพราะอย่างที่เราทราบดีว่า เวปนี้เปิดมาเพื่อวัตถุประสงค์สำหรับผู้ที่รักและชื่นชอบแบนด์เนมเหมือนกัน

เมื่อก่อนเท่าที่ทราบ ตอนที่เวปเริ่มเปิดใหม่ๆ เรื่องการซื้อขายเป็นเพียงปัจจัยรอง เพื่อนๆในนี้มักสนับสนุนให้แลกกระเป๋ากันใช้ แต่ต่อมาเมื่อเวปเติบโตขึ้น สังคมที่นี้เปลี่ยนไป มีการซื้อขายมากขึ้น และแน่นอนว่า ย่อมมีระบบการซื้อขายที่แตกต่าง เช่น จ่ายสด ผ่อน แลกสินค้าเอาเงินส่วนต่าง เป็นต้น

ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ อยากให้ทั้งน้องเมษ์และผู้ขายพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมา ความผิดในเรื่องนี้มิได้เกิดขึ้นแค่คนๆเดียวแน่นอน แต่ความประนีประนอมและคุยแบบพี่ๆน้องๆ จะทำให้เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดีค่ะ

เอาใจช่วยทั้งสองฝ่าย

[doctor_top]

เนาะ ถ้าลูกค้ามีปัญหาจริงๆ ที่ทำให้จ่ายเงินไม่ได้ในวันที่ 15 น่าจะรีบคุยหาทางออกแต่เนิ่นๆ ครับ
เพราะผมว่าแม่ค้ามากกว่า ครึ่ง อาจจะทำแบบนี้ถ้าไม่ได้รับการติดต่อมา หลังงวดแรกโอนไม่ตรง

[oum_ja]

เห็นด้วยกับการทำสัญญาที่ชัดเจนค่ะ เพื่อลดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้อีกในอนาคต

อุ้มก็คิดเช่นนั้นค่ะ คุณทินี

การทำสัญญาด้วยวาจา เปรียบเสมือนการพูดแค่ลมปาก จะเปลี่ยนแปลงเมื่อใดก็ได้

แต่การทำสัญญาแบบลายลักษณ์อักษร ไม่ต่างอะไรกับหลักศิลาจารึกค่ะ

เรื่องนี้เป็นบทเรียนที่ดีทั้งผู้ซื้อและผู้ขายจริงๆ

[summer]

มารอฟังด้านแม่ค้าบ้าง

อาจจะมีอะไรอีกมุมให้เราได้รู้มากขึ้น

อยากฟังเรื่องจากทั้งสองฝ่ายครับ

[madlyfish]

ขอออกความเห็นแบบกลางๆเลยนะค่ะ

เราว่าเคสนี้ผิดทั้งคู่ค่ะ อยากให้มองที่ละประเด็น

น้องเมษ์ ผิดในแง่ที่จ่ายเงินช้า ไม่ตรงตามนัด

คุณแม่ค้า ผิดในแง่ที่ มีการตั้งเงื่อนไขให้ผ่อนชำระ ได้ภายในสามเดือน แต่ว่าพอไม่ถึงเดือนก็บีบลูกค้าว่ามีลูกค้าสนใจ และต้องการขาย ดังนั้นจึงแจ้งให้ทราบที่หลัง

ถ้ามองในแง่เสียเปรียบ ก็เสียเปรียบทั้งคู่

น้องเมษ์ โดนหักไปถึงครึ่งหนึ่งของเงินมัดจำ โดยที่ไม่ได้ของอะไรเลย

คุณแม่ค้า เสียเวลาในการค้าขาย แทนที่จะได้เงินมาหมุนเร็ว

มองในแง่การได้เปรียบ

น้องเมษ์ ไม่ได้เปรียบอะไรทั้งสิ้น เสียเวลาไม่พอ ก็เสียเงินฟรีๆไปห้าพันบาท

คุณแม่ค้า ได้เงินมาห้าพันบาท โดยที่ของก็ยังไม่สึกหรอ แถมยังขายใบนั้นให้คนอื่นๆได้อีก

เท่าที่อ่านดู เหมือนว่าทั้งสองฝ่าย คุยกันด้วยวาจา มิได้มีการร่างสัญญาซื้อขายใดๆทั้งสิ้น เป็นเพียงการพูดเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจล้วนๆๆ

เคสนี้ถือว่าเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก เพราะต่อไปนี้ทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย ควรทำข้อตกลงด้วยการเขียนบนสัญญาให้เป็นลายลักษณ์อักษร เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว การที่แม่ค้าจะละเมิดขอขายของก่อนเวลา ก็ไม่มีเหตุผลอันควรที่จะริบมัดจำถึงครึ่งหนึ่งเช่นกัน

และอีกประเด็นหนึ่งอยากทิ้งท้ายให้คิดในมุมมองกลับกัน ถ้าผู้ขายมีการลงขายของสักสามชิ้น แล้วให้มีการผ่อนชำระได้ ภายในสามเดือน แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่เป็นไปตามที่กล่าว แต่ต้องการขายก่อนเวลา ทั้งที่มีเงินมัดจำของลูกค้าอยู่ แน่นอนว่าลูกค้าโดยมากต้องพยายามหาเงินมาให้ทัน แต่พอไม่ทันก็ริบเงินมัดจำนั้น

อืม....ถ้าเป็นแบบนี้ สามใบคูณ5000บาท ก็หาเงินได้ง่ายๆถึง 15000บาท เชียวนะเนี้ย ของก็ไม่เสีย แถมไม่ได้โกง กำไรเห็นๆ น่าคิดจริงๆๆ

สวัสดีค่ะ

โดยความรู้สึกส่วนตัว รู้สึกเห็นด้วย
กับคำตอบของคุณ OUM_ja มากที่สุด
เช่นเดียวกับคุณ ladylunar ที่เห็นว่าเป็นกลางอย่างแห้จริงค่ะ

ขอบคุณค่ะ

[winlover2008]

ขอออกความเห็นแบบกลางๆเลยนะค่ะ

เราว่าเคสนี้ผิดทั้งคู่ค่ะ อยากให้มองที่ละประเด็น

น้องเมษ์ ผิดในแง่ที่จ่ายเงินช้า ไม่ตรงตามนัด

คุณแม่ค้า ผิดในแง่ที่ มีการตั้งเงื่อนไขให้ผ่อนชำระ ได้ภายในสามเดือน แต่ว่าพอไม่ถึงเดือนก็บีบลูกค้าว่ามีลูกค้าสนใจ และต้องการขาย ดังนั้นจึงแจ้งให้ทราบที่หลัง

ถ้ามองในแง่เสียเปรียบ ก็เสียเปรียบทั้งคู่

น้องเมษ์ โดนหักไปถึงครึ่งหนึ่งของเงินมัดจำ โดยที่ไม่ได้ของอะไรเลย

คุณแม่ค้า เสียเวลาในการค้าขาย แทนที่จะได้เงินมาหมุนเร็ว



มองในแง่การได้เปรียบ

น้องเมษ์ ไม่ได้เปรียบอะไรทั้งสิ้น เสียเวลาไม่พอ ก็เสียเงินฟรีๆไปห้าพันบาท

คุณแม่ค้า ได้เงินมาห้าพันบาท โดยที่ของก็ยังไม่สึกหรอ แถมยังขายใบนั้นให้คนอื่นๆได้อีก

เท่าที่อ่านดู เหมือนว่าทั้งสองฝ่าย คุยกันด้วยวาจา มิได้มีการร่างสัญญาซื้อขายใดๆทั้งสิ้น เป็นเพียงการพูดเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจล้วนๆๆ

เคสนี้ถือว่าเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก เพราะต่อไปนี้ทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย ควรทำข้อตกลงด้วยการเขียนบนสัญญาให้เป็นลายลักษณ์อักษร เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว การที่แม่ค้าจะละเมิดขอขายของก่อนเวลา ก็ไม่มีเหตุผลอันควรที่จะริบมัดจำถึงครึ่งหนึ่งเช่นกัน

และอีกประเด็นหนึ่งอยากทิ้งท้ายให้คิดในมุมมองกลับกัน ถ้าผู้ขายมีการลงขายของสักสามชิ้น แล้วให้มีการผ่อนชำระได้ ภายในสามเดือน แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่เป็นไปตามที่กล่าว แต่ต้องการขายก่อนเวลา ทั้งที่มีเงินมัดจำของลูกค้าอยู่ แน่นอนว่าลูกค้าโดยมากต้องพยายามหาเงินมาให้ทัน แต่พอไม่ทันก็ริบเงินมัดจำนั้น

อืม....ถ้าเป็นแบบนี้ สามใบคูณ5000บาท ก็หาเงินได้ง่ายๆถึง 15000บาท เชียวนะเนี้ย ของก็ไม่เสีย แถมไม่ได้โกง กำไรเห็นๆ น่าคิดจริงๆๆ

เห็นด้วยค่ะ สำหรับเคสนี้ เห็นชัดทุกประเด็นค่ะ

ยังไงก็ขอให้เรื่องราวจบลงด้วยดีนะค๊ะ ให้คุณลูกค้า-คุณแม่ค้า ตกลงกันได้ไวๆ ค๊ะ เป็นกำลังใจ ขอให้จบลงด้วยความเข้าใจค่ะ