กล่าวถึง มาตรา 326 ว่าด้วย การหมิ่นประมาท คือ การใส่ความผู้อื่นไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆ เช่น พูด เขียน พิมพ์ข้อความ หรือแสดงกริยาต่างๆ
โดยการใส่ความดังกล่าวนั้น ต้องเป็นการกระทำให้บุคคลที่สามรับทราบ ซึ่งเป็นการกระทำให้ผู้ถูกใส่ความนั้น ได้รับความเสียหาย

1.การใส่ความ
การ “ใส่ความ” ในทางกฎหมาย ไม่ได้จำกัดเฉพาะแต่ว่าเอาเรื่องไม่จริงไปแต่งความใส่ร้ายคนอื่นเท่านั้น
แต่รวมถึงการนำเอาเรื่องจริงของผู้อื่นอันทำให้ผู้อื่นได้รับความเสียหาย ไปกล่าวต่อบุคคลที่สาม ก็มีความผิด

เพราะฉะนั้น แม้เราจะเอา “เรื่องจริง” ของคนอื่นไปพูด แต่ถ้าพูดแล้วคนอื่นเค้าเกิดความเสียหาย
กฎหมายก็ถือว่า ผิดมีโทษได้ เพราะว่า กฏหมาย มุ่งพิจารณาแต่เพียงว่าถ้ามีการกล่าวถึงบุคคลอื่น ในด้านที่ไม่ดีแล้ว
ย่อมจะทำให้สังคมไม่สงบสุข การกระทำดังกล่าวกฎหมายจึงถือว่ามีความผิด
เพราะฉะนั้น หากเป็นการพูดหาเหตุร้าย หรือ กล่าวหาเรื่องร้ายให้ผู้อื่นได้รับความเสียหาย แม้จะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ก็ถือเป็นความผิด ตามคำพิพากษาฎีกาที่ 3252/2543

แล้วถ้าบุคคลที่สามไม่เชื่อข้อความนั้นล่ะ? กฎหมายก็ถือว่าผิดอยู่ดี เพระว่า ความผิดสำเร็จตั้งแต่บุคคลที่สาม
ได้รับทราบหรืออ่านข้อความนั้นแล้ว ไม่จำเป็นว่าบุคคลที่สามนั้นจะต้องเชื่อ แม้ไม่เชื่อข้อความนั้น ก็ผิด