ได้รู้จักกับพี่แอ๊นท์ เมื่อครั้งพี่แอ๊นท์ เรียนอยู่ มหา'ลัย โดยพี่ปอ ซึ่งเป็นเพื่อน แนะนำให้รู้จัก
และ ตั้งแต่นั้นไม่ได้เจออีกเลย จนกระทั่ง พี่ปอชวนพี่แอ๊นท์ ไปที่แก่นวิชา

และได้เจออีกครั้ง เมื่อได้รับโอกาสให้ได้ทำงานร่วมกัน ในระบบธุรกิจที่พี่ปอสร้างขึ้นมา
ตั้งแต่นั้น จึงได้เห็น ได้รู้จัก ได้ร่วมทำงานกับพี่แอ๊นท์มากขึ้น
และรู้สึกทึ่ง ในทักษะ ความรู้ ความสามารถ ของพี่แอ๊นท์ อยู่บ่อยครั้ง
ตลอดจนได้เห็น ความเป็นคนใจดี มีน้ำใจ ให้อภัยคนเสมอ ไม่เคยเห็นพี่แอ๊นท์ โกรธใครเลย
และมีความปรารถนาดีต่อผู้อื่นเสมอ แม้ในหลายครั้ง ที่ได้ทำผิดไว้ต่อพี่แอ๊นท์
แต่ พี่แอ๊นท์ก็ไม่ถือโทษ ไม่โกรธ และยังให้อภัยตลอดมา ยังคงทำงานร่วมกันเสมอ
เป็นคนที่ ใจดี มีความรักให้ผู้อื่น และ ปรารถนาให้ทุกคนมีความสุขอยู่เสมอ
ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม

ขอบคุณพี่แอ๊นท์ ที่ให้โอกาส ได้รู้จัก และให้ทำงานร่วมด้วย

แม้ในวันนี้ พี่แอ๊นท์ ได้เริ่มเดินทางสู่ภพภูมิอื่นแล้ว
ขอให้ พี่แอ๊นท์ มีความรัก มีความสุข รักนิรันดร์ ตลอดไป

และขอระลึกถึง ตามคำของน้องเฟ ลูกสาวที่รักของพี่แอ๊นท์
"ขอให้ พี่แอ๊นท์ ได้ไปเป็นก้อนเมฆ ที่สงบ ใจดี และมีอายุขัย"

ปล.ขึ้นต้นคำเรียกทั้งคู่ด้วย "พี่" เหมือนกัน เป็นคำพูดติดปาก มาตั้งแต่สมัยยังทำงานสอนที่แก่นวิชา

.
ขอบคุณรูปจาก
https://www.blockdit.com/posts/5ed233b9f6ff1c0c74a7a4eb

ตอนที่เลือกรูปว่าจะโพสต์รูปอะไรดี ไม่รู้เหตุ ทำไม นึกถึงเรื่องนี้ "UP"
แต่ วันนี้ ได้เห็น น้องเฟ ถือลูกโป่ง ในงานของพี่แอ๊นท์ จึงหารูป และเลือกรูปนี้ เป็นรูปโพสต์